Argentinië

Revoluties kunnen door tal van zaken aangewakkerd worden: een beurscrisis, een financiële crash, een oorlog, een serieus politiek schandaal, een terroristische daad. De Argentijnse opstand van december 2001, de ‘Argentinazo’, was het resultaat van een financiële crash.
Maandag 10 november vond in de gesloten Gentse fabriek Treillarmé een bijeenkomst plaats waarop een aantal Argentijnse syndicalisten over hun ervaringen met zelfbeheer en arbeiderscontrole spraken. We vonden dat hun verhaal onder zoveel mogelijk syndicalisten en linkse activisten verspreid moest worden, niet alleen omdat het zo boeiend en meeslepend was, maar vooral omdat het concrete alternatieven biedt voor de huidige werkgelegenheidspolitiek van zowel de vakbonden als de linkse partijen, die haar failliet na de gebeurtenissen met Forges de Clabecq, Renault, Sabena, FCI en Ford Genk ruimschoots bewezen heeft.
De volksopstand in Argentinië van één jaar geleden, ook bekend als de Argentinazo, is het begin van een nieuw revolutionair elan in het land en in het hele Latijns-Amerikaanse continent. Wat er sindsdien gebeurde is minder bekend. Uit Argentinië schrijft Ramon Sarmiento ons een uitstekende verjaardagskaart met een beschrijving van de opstand en het verloop van de beweging sindsdien.
Op 18 mei zullen ook de Argentijnen naar de stembus trekken. Ze zullen dan in een tweede ronde beslissen wie de nieuwe president wordt. De resultaten van de eerste ronde tonen dat de periode van instabiliteit nog niet ten einde is. Een analyse van onze Argentijnse kameraad Aníbal Montoya.
Op donderdag 27 juni stapten meer dan vijftigduizend mensen door de straten van Buenos Aires uit protest tegen de brutale politierepressie waarvan duizenden 'Piqueteros' (militante werklozen) het slachtoffer werden. De dag ervoor hadden ze de belangrijkste toegangswegen tot de hoofdstad geblokkeerd om hun eisen voor degelijke jobs en werkloosheidssubsidies kracht bij te zetten. Twee jonge piqueteros werden toen op een laffe manier vermoord door de politie. David Rey ontmoette een van hen persoonlijk. Dit artikel van zijn hand kan dan ook gelezen worden als een nagedachtenis aan deze twee jonge mensen die brood en werk eisten, maar daarvoor beloond werden met de kogel.