Minneapolis is weer het epicentrum van de klassenstrijd in de Verenigde Staten. De stad waar in 2020 de George-Floyd-opstanden begonnen, heeft drie weken lang de aandacht gegrepen van klassenbewuste arbeiders en jongeren over het hele land – en dit lijkt nu niet te stoppen. Lees hier het artikel van onze Amerikaanse zusterorganisatie RCA.
[Origineel gepubliceerd op communistusa.org]
Sinds Trump begin deze maand 3.000 ICE-agenten naar de stad stuurde, is elk teken van stabiliteit en normaliteit in de ‘Twin Cities’ (Minneapolis en Saint Paul) weggevaagd. Eerst was er de moord op Renee Good op 7 januari. De daaropvolgende dagelijkse protesten en wijdverbreide burgerlijke ongehoorzaamheid tegen ICE kwamen samen in een de facto algemene staking op 23 januari. Eén dag later doorzeefde de Border Patrol ICU-verpleegkundige Alex Pretti met kogels – de tweede buitengerechtelijke executie van een Amerikaans burger door federale agenten deze maand.
Honderdduizenden gewone inwoners van Minnesota hebben het gevoel dat hun stad wordt bezet door federale agenten, en aangezien de Democraten geen echte oplossing bieden, nemen gewone mensen het heft in eigen handen.
Het is moeilijk te overschatten hoe belangrijk wat zich momenteel in de Twin Cities afspeelt werkelijk is. Communisten moeten deze gebeurtenissen nauwkeurig bestuderen en conclusies trekken over wat dit betekent voor het traject van de Amerikaanse samenleving en de klassenstrijd in het tweede kwart van de 21e eeuw. In eerdere artikelen hebben we de eerste moord op Renee Good en de massale weerstand die daarop volgde behandeld. Nu pakken we de draad weer op, aan de vooravond van de ‘dag van actie’ van 23 januari.
De algemene staking van Minnesota in 2026
Het eerste wat gezegd moet worden, is dat 23 januari 2026 herinnerd zal worden als een keerpunt in de geschiedenis van de Amerikaanse klassenstrijd. In reactie op een oproep van lokale vakbonden en andere organisaties voor een ‘dag van actie’ tegen ICE-terreur, trotseerden tienduizenden inwoners van Minnesota temperaturen van –23°C in een energieke uitbarsting van massale politieke actie. Het resultaat was een de facto stadsbrede algemene staking, afgedwongen van onderop.
Dit was de eerste keer in tachtig jaar dat er in de VS iets gebeurde dat hier ook maar enigszins op leek, sinds de stakingsgolf van 1946, met algemene stakingen in Oakland, Rochester en andere steden.
Bovendien ging het hier wezenlijk om een politieke algemene staking. Het was geen economische actie over lonen of arbeidsvoorwaarden, maar een openlijk politieke daad, rechtstreeks gericht tegen het repressieapparaat van de staat. Ze ontstond ter verdediging van arbeiders die onrechtvaardig werden vervolgd omdat zij niet over de ‘juiste papieren’ beschikken, en als protest tegen het schaamteloos doden van Amerikaanse burgers wegens het uitoefenen van hun grondwettelijke rechten. Hierin is duidelijk het embryo te zien van een zich ontwikkelend klassenbewustzijn.
De staking groeide organisch, ondanks het ontbreken van een strijdbaar leiderschap voor de klassenstrijd, vooral dankzij de zelforganisatie van de arbeidersklasse via buurtvergaderingen en Signal-chats verspreid over de Twin Cities.
Zelfs Greg Bovino, de aartsreactionaire ‘commandant-in-het-veld’ van de Amerikaanse Border Patrol, was geforceerd deze realiteit te erkennen. Tijdens een persconferentie op 20 januari zei hij: “Wat we hier zien dat een beetje anders is [dan immigratierazzia’s in andere steden], is de organisatie van sommige groepen. Die groepen zijn wat beter georganiseerd. Ze beschikken over uitstekende communicatie.” Die “uitstekende communicatie” was in de aanloop naar 23 januari volop zichtbaar.
Stel je eens voor wat er bereikt zou kunnen worden als de vakbonden hun leden en middelen daadwerkelijk mobiliseerden om een volledige stillegging te organiseren! Zoals we voorafgaand aan 23 januari uitlegden:
Met zo weinig voorbereidingstijd moet de actiedag van 23 januari worden gezien als het begin van een goed gecoördineerde campagne voor een allesomvattende algemene staking in heel Minnesota. Vakbondsafgevaardigden zouden moeten worden ingezet voor een agitatiecampagne om werkers te scholen over de noodzaak van stakingsactie en hen voor te bereiden op een langdurige, militante strijd. Een algemene staking zou niet alleen tegen ICE gericht zijn, maar ook bredere economische eisen moeten opnemen rond de crisis rond de kosten van levensonderhoud, waardoor nog bredere lagen van de werkende klasse zouden worden betrokken.
Een succesvolle staking vereist serieuze organisatie — te beginnen met actiecomités in elke werkplaats en wijk. Deze comités zouden afgevaardigden kunnen kiezen die samenkomen in een Twin Cities-brede vergadering. Dat zou de organisatorische ruggengraat vormen voor een echte algemene staking: een gekozen en afzetbaar orgaan dat de werkers van de hele regio vertegenwoordigt. Zo’n stap zou de situatie fundamenteel veranderen en de basis leggen voor succesvolle strijd in de nabije toekomst.
“Als een lopend vuurtje”
Door druk van onderop riepen sommige vakbonden, evenals ngo’s en kerken, op tot een ‘dag van waarheid en gerechtigheid’ tegen ICE-terreur op 23 januari. De regionale AFL-CIO [de grootste vakbondsfederatie van de VS – vert.] van Minneapolis sprak uiteindelijk haar steun uit, gevolgd door de AFL-CIO op staatsniveau.
Dit was een belangrijke stap voorwaarts voor de arbeidersbeweging, wat de RCA enthousiast ondersteunde. Toch bleven vakbondsleiders dubbelzinnig over het karakter van de actie. Uit angst om antidemocratische wetten zoals Taft-Hartley te overtreden, die solidariteitsstakingen verbiedt, riepen zij op tot een demonstratie, maar vermeden ze zorgvuldig het woord ‘staking’ – laat staan ‘algemene staking’.
Maar geharde activisten en gewone arbeiders hadden andere ideeën. Woedend over de moord op Renee Good en het schaamteloze geweld dat ICE-knokploegen hun buren en collega’s aandeden, besloten tienduizenden Minnesotans dat het genoeg was. Het enthousiasme voor een algemene staking borrelde op in werkplaatsen en op campussen, ondanks een vrijwel volledige mediastilte in de Amerikaanse pers over de geplande ‘economische boycot’.
Op de ochtend van de actiedag was duidelijk dat niets het momentum kon stoppen en dat er die dag iets groots stond te gebeuren in Minnesota. The New York Times schreef:
Het nieuws over de staking en protesten van vrijdag verspreidde zich de dagen ervoor “als een lopend vuurtje”, zei Jake Anderson, bestuurslid van de St. Paul Federation of Educators. Honderden bedrijven, vooral in Minneapolis en St. Paul, zeiden dat ze zouden sluiten. Op vrijdag leek het erop dat velen hun belofte nakwamen.
Later vervolgde het artikel:
Voor sommige leiders van lokale en staatsvakbonden was de beslissing om hun leden aan te moedigen deel te nemen aan de algemene staking moeilijk, omdat deze niet was georganiseerd volgens de staats- en federale stakingswetten en niet werd beschouwd als een officiële “werkonderbrekingsdag”. Maar de oproep tot boycot verspreidde zich zo breed dat hij onmogelijk te negeren werd.
Werkonderbreking
De daaropvolgende algemene werkonderbreking ging veel verder dan de grenzen van een normale massademonstratie. De vakbonden mochten het idee hebben verkondigd, maar arbeiders in de hele staat namen het over en maakten het zich eigen.
Bijna 800 kleine bedrijven sloten die dag hun deuren, dan wel uit oprechte politieke solidariteit met de anti-ICE-beweging, dan wel onder druk van werknemers die wilden deelnemen, of door een combinatie van beide.
Aanvankelijk hadden slechts enkele kleine ondernemingen een sluiting aangekondigd, maar naarmate de druk toenam, volgden tientallen en vervolgens honderden bedrijven als dominostenen. Het resultaat was een kettingreactie van sluitingen. “Elke winkel waar ik ooit ben geweest in Minneapolis was dicht,” zei een RCA-kameraad die is geboren en getogen in de Twin Cities. Ook instellingen als het Science Museum of Minnesota, het Minnesota Institute of Art en het Guthrie Theater sloten hun deuren.
Het openbaar onderwijs en de Universiteit van Minnesota kondigden eveneens sluitingen aan, alleen zogenaamd vanwege het weer. Maar in een staat die gewend is aan extreme kou, was het slechte weer vooral een handig excuus om gezichtsverlies te vermijden en toe te geven aan de druk van tienduizenden woedende en gepolitiseerde studenten.
Minnesota’s grootste werkgevers, zoals Target, UnitedHealth Group, 3M en Xcel Energy, sloten niet hun deuren, en er waren geen aanwijzingen voor grootschalige werkonderbrekingen bij deze bedrijven. Toch namen duizenden werknemers verlof of meldden zich ziek om deel te nemen aan de massademonstratie.
RCA-kameraden ter plaatse legden uit dat leidinggevenden bij grotere werkplekken doorgaans niet eens probeerden dit tegen te houden, gezien het momentum en het wijdverspreide enthousiasme. In feite dwongen arbeiders hun werkgevers tot toegeven door collectieve actie. En ook al leidde dit niet tot een volledige stillegging van de belangrijkste hefbomen van de lokale economie, vormde het wel degelijk een algemene werkonderbreking, met een aanzienlijke impact op de economische activiteit in de metropool.
Arbeiders in de hele stad probeerden instinctief hun macht over de economie uit te oefenen en het ‘business as usual’ stil te leggen, ondanks het ontbreken van serieuze leiding vanuit de vakbonden. Dit was ook zichtbaar bij de demonstratie buiten de luchthaven van Minneapolis eerder die ochtend, die eindigde met 100 arrestaties. Hoewel de luchthaven niet volledig werd platgelegd, was de actie aanzienlijk groter dan eerdere pogingen van activisten en toonde zij een gezond instinct om een cruciaal economisch knooppunt te verlammen.
In de middag, tijdens een massademonstratie van 50.000 mensen, begonnen enkele mainstream bourgeois mediakanalen het te noemen wat het was.
“Duizenden marcheren door het centrum van Minneapolis tegen ICE terwijl arbeiders van de staat een algemene staking houden”, luidde een kop van CBS.
“De immigratiehardhandigheid van de Trump-regering en de ICE-opbouw in de Twin Cities leidden vandaag tot grote protesten. Het maakte deel uit van een algemene staking en werkonderbreking, gesteund door vakbondsleiders en religieuze groeperingen,” meldde PBS NewsHour die avond.
Zelfs de New York Times - het zogenoemde “paper of record” - paste haar artikel aan om te verklaren dat de “protesten op vrijdag deel uitmaakten van [een] algemene staking georganiseerd door bewoners, religieuze leiders en vakbonden.”
Lokale zender Fox 9 Minneapolis–St. Paul gaf haar kijkers een korte geschiedenisles over de ‘laatste’ algemene staking in Minnesota: de Teamsters-staking van 1934, waarbij trotskisten gedurende twee maanden een stillegging van de stad leidden.
De Amerikaanse bourgeois media zijn het niet gewend om het idee van een algemene staking in dit land zelfs maar te overwegen. Maar naarmate de staking zich ontwikkelde, konden steeds meer journalisten geen andere beschrijving meer vinden.
Massabewustzijn
Zoals bij elke werkelijk massale beweging was er een grote ideologische verscheidenheid onder de deelnemers, evenals een aanzienlijke hoeveelheid politieke verwarring. Hoe kan het ook anders? Het is decennia geleden dat dit land nog goed geleide, militante stakingen had gezien, en de arbeidersbeweging wordt pas net wakker van een lange sluimer.
Veel geradicaliseerde jongeren namen deel, maar ook arbeiders en kleine ondernemers die nog steeds illusies koesteren over de Democratische Partij. Liberale, pacifistische en religieuze slogans stonden zij aan zij met radicalere eisen. Zoals de Minneapolis–St. Paul RCA rapporteerde: “Natuurlijk kwamen we veel radicale jongeren en arbeiders tegen die met ons meeliepen. Maar er waren ook veel liberalen met ‘No Kings’-achtige borden, gericht op het beledigen van Trump en het scharen achter lokale Democraten.”
Zoals de kameraden uitlegden:
Niet iedereen in deze beweging wil ICE (en alle deportatie-handhavers) voorgoed afschaffen. Een aanzienlijk deel wil dat ICE tijdelijk stopt met openlijke mensenrechtenschendingen in hun staat, en vertrouwt erop dat de Democraten dat zullen regelen. Dat is te verwachten.
Tegelijkertijd waren er veel geradicaliseerde mensen in de menigte die volledig openstonden voor ons perspectief. Gebeurtenissen trekken mensen de politiek in, en ze zullen nog meer verraad van de Democraten moeten meemaken voordat hun kijk fundamenteel verandert. Wat echt significant is, is dat veel ‘gemiddelde liberalen’ nu veel meer openstaan voor gesprekken met communisten dan voorheen, omdat velen het bedrog van de Democraten al hebben ervaren.
Waarschijnlijk zag een meerderheid van de deelnemers aan de algemene staking zichzelf niet per se als arbeiders die tegen de kapitalistische klasse staakten, maar eerder als ‘Minnesotans’ die samenkwamen om te vechten tegen wat zij zagen als bezetting door federale immigratieagenten. Maar marxisten verwachten niet dat de arbeidersklasse van de ene op de andere dag tot een kristalhelder klassenbewustzijn komt. Zoals Lenin uitlegde: “Wie een ‘zuivere’ sociale revolutie verwacht, zal haar nooit meemaken. Zo’n persoon praat over revolutie zonder te begrijpen wat revolutie is.”
De werkelijke beweging van de arbeidersklasse bevat allerlei verwarringen en tegenstrijdigheden, die marxisten in de loop van de tijd trachten op te lossen door actieve deelname en geduldige uitleg.
Toch valt niet te ontkennen dat de eetlust met het eten komt. Het wezenlijke kenmerk van de algemene staking was dat tienduizenden arbeiders ervoor kozen hun macht over de economie uit te oefenen in een poging federale wetshandhavers uit hun stad te verdrijven. Het instinctieve klassengevoel dat ‘we het zelf moeten doen’ vond hier de meest ontwikkelde uitdrukking die we in de recente geschiedenis van de Amerikaanse klassenstrijd hebben gezien. Met andere woorden: de werkende massa’s beginnen te beseffen dat zij de loop van de gebeurtenissen kunnen veranderen door de economie stil te leggen.
De moord op Alex Pretti
De stemming was bijzonder hoog in de nasleep van 23 januari. Maar op zaterdagochtend sloeg het sentiment opnieuw abrupt om. Minnesotans kregen maar enkele uren om de succesvolle actiedag te vieren, voordat het nieuws van een nieuwe ICE-schietpartij zich via sociale media en buurt-Signalchats verspreidde. ICE had opnieuw een schandalige buitenwettelijke moord gepleegd.
De 37-jarige Alex Pretti, een vakbondslid en IC-verpleegkundige in een Veterans Affairs ziekenhuis, werd gedood omdat hij met zijn telefoon ICE-agenten filmde in de wijk Whittier in Minneapolis. Zijn laatste woorden waren: “Gaat het?” terwijl hij een vrouw probeerde te helpen die door ICE met pepperspray was bespoten. Enkele ogenblikken later werd hij tegen de grond gedrukt, hardhandig vastgehouden en door een groep van zes agenten mishandeld, waarna hij tien keer werd beschoten.
Toen het nieuws zich verspreidde, verlieten Minnesotans massaal hun huizen om zich buiten te verzamelen. Het Department of Homeland Security loog schaamteloos tegen het publiek en verklaarde – nog vóór enig onderzoek en in strijd met alle feiten – dat Alex Pretti een “binnenlandse terrorist” was die van plan was wetshandhavers te vermoorden. Elke nieuwe video-opname en elk nieuw detail over het slachtoffer gooiden alleen maar olie op het vuur.
Gouverneur Tim Walz mobiliseerde de Nationale Garde in afwachting van massale protesten en rellen. Sommigen hoopten dat hij van plan was ICE met deze troepen te verdrijven, maar het was duidelijk slechts een poging om de ‘orde’ te herstellen namens de heersende klasse in Minnesota.
Aanvankelijk werd er een wake aangekondigd op de plek van de moord, om 13.00 uur. Maar in de uren daarna veranderde Whittier in een soort oorlogsgebied. Mensen bouwden geïmproviseerde barricades, terwijl er conflicten plaatsvonden tussen demonstranten, oproerpolitie en ICE. Er werd zoveel traangas ingezet dat MCAD, een college vier blokken verderop, een deel van haar studentenhuizen moest evacueren omdat het gas via ramen en ventilatiesystemen naar binnen trok. De oorspronkelijke wake werd geannuleerd.
Terwijl dit alles gebeurde, begonnen oproepen voor een nationale algemene staking te trenden op X. Toen 50501 zijn Instagram-volgers vroeg hoe verder te gaan na de moord op Alex Pretti, vatte het meest gelikete antwoord de stemming perfect samen: ‘Een algemene nationale staking, en nog één terwijl het ijzer heet is.’
Het enthousiasme voor een uitgebreidere algemene staking werd ook op straat gedeeld, met spontane protesten in heel Minneapolis–St. Paul.
In een ander verbluffend voorbeeld van de sfeer op straat – enigszins vergelijkbaar met de beroemde scène op het Tiananmenplein in 1989 – werd een gepantserd voertuig van de Nationale Garde tot stilstand gebracht en omsingeld door een menigte onverzettelijke demonstranten.
Militante sfeer bij een spontane wake
Omdat de ‘officiële’ wake was geannuleerd, ontstonden er verschillende spontane groepschats om wakes te organiseren, waarbij gewone burgers zelf het initiatief namen om herdenkingen te houden in parken verspreid over de stad.
Een RCA-kameraad die een leidende rol speelde bij het organiseren van een wake voor Alex Pretti in zijn wijk, stuurde een veelzeggend verslag.
Bij het maken van de plannen vroeg hij in de lokale groepschat: “Moeten we dit gebruiken als een kans om als gemeenschap te bespreken wat de volgende stap is? We moeten rouwen, maar we moeten de doden ook wreken door ICE voorgoed weg te krijgen.”
“Mensen waren meteen enthousiast,” legde hij uit. “De vraag was wie het gesprek kon openen en begeleiden. Ik stelde mezelf beschikbaar en besloot de recente moorden te verbinden aan ‘Bloody Friday’ in 1934 en de algemene staking die daarop volgde.”
Op zijn voorstel vroeg de groep hulp van buurtbewoners en chatleden. Ze vormden een team van zes mensen dat honderden pamfletten door de wijk verspreidde, langs deuren ging en iedereen opriep het nieuws te verspreiden. Anderen deelden de flyer via Signal, Instagram en Yik Yak.
300 mensen verzamelden zich voor de wake, die begon met een lofrede voor Alex Pretti en het uitdelen van fluitjes, gevolgd door de inleiding van onze kameraad over de weg vooruit en de lessen van de Teamsters-staking van 1934. “Een paar minuten nadat ik begon, begon iemand me te onderbreken door te zeggen dat ‘dit oud gedoe is dat niets met vandaag te maken heeft’,” rapporteerde hij. “Een paar andere oudere mensen vielen hem bij, maar toen kwam er een krachtige reactie van minstens een dozijn anderen die riepen dat ‘de geschiedenis zich herhaalt’ en dat ‘we van de geschiedenis moeten leren’.”
Daarna kreeg iedereen de gelegenheid om te spreken. Zoals de kameraden vertellen:
Een arbeider nam het woord en legde uit dat hij was opgegroeid met vertrouwen in de politie, de staat en politici. Hij vervolgde door te zeggen dat al deze instituties hebben bewezen dat ze tegen de mensen zijn. Hij eindigde met de woorden dat de enige mensen die we kunnen vertrouwen, wijzelf zijn. Dit werd met luid gejuich ontvangen.
De kameraad vatte de sfeer samen: “Mensen zagen ICE als een fascistische of dictatoriale dreiging die absoluut moet worden verpletterd door een massabeweging en een algemene staking. Veel mensen schudden actief hun angst van zich af en wilden voor het eerst deelnemen aan een massabeweging.”
Het moleculaire proces van revolutie
Deze wake is slechts één van de vele voorbeelden van de huidige stemming in Minnesota, die wordt gekenmerkt door een politisering van alle lagen van de samenleving, waarbij overal politieke discussies plaatsvinden.
In ‘normale’ tijden toont slechts een kleine laag van de arbeidersklasse actieve belangstelling voor politiek, terwijl de massa’s het bestuur overlaten aan beroepspolitici en andere vertegenwoordigers van de heersende klasse. Maar onder de impact van grote gebeurtenissen wordt een veel bredere laag van de samenleving gedwongen zich met politiek bezig te houden. Dit kwam ook tot uiting in een anekdotisch verslag van een andere kameraad in Minnesota op zondagavond:
Na een lange dag politieke discussies met nieuwe rekruten besloot ik mezelf te trakteren op een maaltijd in een lokaal restaurant, ongeveer anderhalve kilometer van de plek waar Alex Pretti werd vermoord.
Toen ik had afgerekend, vroeg ik de serveerster of ze plannen hadden voor het geval ICE zou opduiken. Haar antwoord was: “Ja!” Ze beschreef het protocol dat de werknemers en de manager hadden opgesteld, evenals de veiligheidsmaatregelen die ze preventief namen.
Ik vroeg of ze al contact had gelegd met werknemers van omliggende bedrijven. Haar ogen werden groot. Ze zei dat het een fantastisch idee was en begon hardop te brainstormen over communicatielijnen tussen alle lokale ondernemingen, zodat werknemers zich gezamenlijk konden mobiliseren als ICE zou verschijnen.
We spraken over de tegengestelde belangen van werknemers en bedrijfseigenaren rond werkveiligheid, en over manieren waarop de beweging zou kunnen escaleren met democratische stadsbrede leiding, en zelfs verbindingen met andere steden. Ze nam blij onze pamfletten mee voor zichzelf en haar collega’s.
Deze sfeer werd ook vastgelegd in een artikel van The Atlantic van 25 januari door Robert F. Worth, dat het verdient uitgebreid geciteerd te worden:
Achter het geweld in Minneapolis – vastgelegd in zoveel huiveringwekkende foto’s de afgelopen weken – schuilt een andere realiteit: een minutieuze stedelijke choreografie van burgerlijk protest. Je zag het in de identieke fluitjes die demonstranten gebruikten, in hun leuzen, hun tactieken, en in de manier waarop ze ICE-agenten volgden zonder hen daadwerkelijk te verhinderen mensen te arresteren. Duizenden Minnesotans zijn het afgelopen jaar opgeleid als juridisch waarnemer en namen deel aan uitgebreide rollenspeloefeningen waarin ze precies dit soort situaties naspeelden. Ze patrouilleren dag en nacht te voet door buurten en blijven verbonden via versleutelde apps zoals Signal, in netwerken die na de moord op George Floyd in 2020 zijn ontstaan.
Keer op keer hoorde ik mensen zeggen dat ze geen demonstranten waren maar beschermers – van hun gemeenschappen, hun waarden, hun Grondwet. Vicepresident Vance heeft de protesten afgedaan als “geënsceneerde chaos” veroorzaakt door extreemlinkse activisten in samenwerking met lokale autoriteiten. Maar de realiteit ter plaatse is zowel vreemder als interessanter. De beweging is veel groter geworden dan de kern van activisten die op televisie te zien is, vooral sinds de moord op Renee Good op 7 januari. En ze mist de centrale leiding die Vance en andere regeringsfunctionarissen lijken te veronderstellen.
Soms deed Minneapolis me denken aan wat ik zag tijdens de Arabische Lente in 2011: straatgevechten die snel uitgroeiden tot een veel bredere strijd tegen autocratie. Net als op het Tahrirplein in Caïro heeft Minneapolis een gelaagde burgerlijke opstand gekend, waarbij een voorhoede van demonstranten aan kracht won terwijl velen die niet noodzakelijk progressieve overtuigingen delen zich erbij aansloten in gevoel, zo niet altijd fysiek. Ik hoorde dezelfde woede bij ouders, predikanten, leraren en oudere bewoners van welgestelde voorsteden. Twisten die Minneapolis’ stadsbestuur enkele weken geleden nog verdeelden – over politie, Gaza of de begroting – zijn vervaagd nu mensen samenkomen om ICE te bestrijden.
Later schrijft hij:
De deelnemers die ik sprak leken geen typische demonstranten. Eén van hen, een rij-instructeur die vroeg om alleen als Dave te worden aangeduid, zei: “Ik houd helemaal niet van confrontatie, en dat is juist waarom het zo vreemd is dat ik naar die training ging.” Maar gezien wat er om hem heen gebeurt, voelde hij dat hij nodig had wat de trainers boden. Zijn 14-jarige dochter, die met hem meeging, zei: “Het was best overweldigend. Maar ik denk niet dat het te veel kan zijn, want ze zijn gewoon realistisch.”
De non-profitorganisaties die deze trainingen verzorgen, organiseren of leiden de anti-ICE-protesten in de Twin Cities niet. Niemand doet dat. Het is een leiderloze beweging – net als tijdens de Arabische Lente – die spontaan en hyperlokaal is ontstaan. De mensen die ICE-konvooien volgen (ze noemen zichzelf “commuters”) hebben zich per buurt georganiseerd via Signal-groepen. De man die me rondreed naar de ICE-invallen – een advocaat en activist genaamd Will Stancil – had een telefoon boven zijn voorruit bevestigd en ik hoorde mensen in een Signal-audiochat de locatie van het ICE-konvooi volgen terwijl het door hun buurten reed. Het voelde alsof ik in een politieauto zat die via de radio updates kreeg van een meldkamer.
Je hoeft niet met traangas bestookt te worden om deze zelforganisatie te zien; iedereen die door Minneapolis loopt, kan haar waarnemen. Op een ijskoude ochtend sprak ik een man die tegenover een basisschool stond, met een blauwe fluit om zijn nek. Hij zei dat hij Daniel heet (en vroeg om anonimiteit omdat zijn vrouw immigrant is) en dat hij elke ochtend een uur lang de wacht houdt om te zorgen dat kinderen veilig op school aankomen. Andere vrijwilligers brengen hem koffie of gebak, of wisselen nieuws uit. Zulke buurtwachten zijn overal in de Twin Cities te vinden: bij scholen, restaurants, kinderopvang – overal waar immigranten zijn of mensen die daarvoor worden aangezien.
“Het is een beetje ongeorganiseerd-georganiseerd,” zei Daniel toen ik vroeg hoe het werkte. “George Floyd heeft iedereen verbonden.”
De lokale netwerken die na Floyds dood ontstonden, waren niet alleen gericht tegen racisme. In die koortsachtige weken van mei en juni 2020 waren er plunderaars en provocateurs op straat, en was de politie zo teruggetrokken dat buurten zich zelf begonnen te organiseren om zich te verdedigen.
Het vermogen tot zelforganisatie, de snelle bewustzijnsveranderingen, het opkomende klasseninstinct, en het enorme potentieel om de beweging verder te escaleren zijn overduidelijk aanwezig. Honderdduizenden gewone Minnesotans zoeken naar een weg vooruit en zijn vastbesloten ICE uit hun staat te verdrijven. Maar er is ook een groot tekort: het ontbreken van een duidelijk gedefinieerde politieke leiding. Wat nu nodig is, is een serieuze mobilisatie voor een allesomvattende nationale algemene staking om ICE te stoppen. Zonder revolutionaire leiding die in elke wijk en elke grote stad is verankerd, bestaat er echter geen organisatie die op dit moment de noodzakelijke leiding kan geven.
Zoals Lenin lang geleden uitlegde: “Het is te laat om de organisatie te vormen in tijden van explosies en uitbarstingen; de partij moet in een staat van paraatheid verkeren om op elk moment tot actie over te gaan.”
De kameraden van de RCA in Minnesota doen alles wat mogelijk is om onze ideeën naar voren te brengen, maar we beschikken nog niet over de krachten om een massale weerklank te vinden. Juist daarom moeten we dit moment aangrijpen om dringend de krachten van het revolutionaire communisme op te bouwen, ter voorbereiding op de nog veel ingrijpendere gebeurtenissen die niet ver weg zijn.
Geschiedenis in de maak
Het is passend dat, terwijl het momentum voor een algemene staking in de Twin Cities toenam, vertegenwoordigers van de heersende klassen van de wereld bijeenkwamen in Davos om het einde van de naoorlogse wereldorde te erkennen.
De tachtigjarige uitzondering die in 1945 begon – waarin zowel inter-imperialistische spanningen als de klassenstrijd tijdelijk werden afgezwakt – valt nu snel uiteen. Ja, zoals de liberale pers betreurt, keren we terug naar een wereld van open concurrentie tussen “grootmachten”, waarin openlijk wordt erkend dat “macht recht maakt”. Maar we keren ook terug naar een wereld van open, militante klassenstrijd, van algemene stakingen en – sneller dan de meesten denken – revolutionaire opschuddingen.
Met woede over zijn economische falen van vorige maand, om nog maar te zwijgen over zijn omgang met de Epstein-dossiers, dacht Trump kennelijk dat schok-en-ontzag-tactieken van ICE in Minneapolis een nuttige afleiding zouden zijn. Maar gezien de krachtsverhoudingen tussen de klassen en de opgebouwde woede tegen ICE in Minnesota en daarbuiten, speelt hij met vuur. Elke nieuwe provocatie door ICE dreigt een landelijke sociale explosie te ontketenen. Het is dan ook geen verrassing dat Trump op het moment van schrijven lijkt terug te krabbelen en zegt dat hij een “zeer goed” gesprek had met Tim Walz om de situatie te de-escaleren.
Of de beweging de komende dagen escaleert of tijdelijk afzwakt, één ding kunnen we met zekerheid zeggen: dit was geen kortstondige opleving. De geschiedenis verspilt niets. De scènes in Minneapolis–St. Paul tonen ons de toekomst van elke Amerikaanse stad. Zonder een revolutionaire partij zijn er grenzen aan hoe ver de huidige beweging kan gaan, maar de ervaring smeedt desondanks een nieuwe generatie klassenstrijders, met onmeetbare gevolgen voor de toekomst. Na een lange periode van sluimer begint de Amerikaanse arbeidersklasse haar spieren weer te spannen en haar tradities van klassenstrijd te herontdekken. 23 januari was slechts een generale repetitie, een voorbode van veel grotere dingen die gaan komen.