Frankrijk

Vergelijkingen met mei ’68 zijn momenteel in Frankrijk niet uit de lucht gegrepen. Verschillende universiteiten liggen plat en de vakbonden betogen ook tegen de invoering van de CPE. We interviewden iemand die deelneemt als lid van de vakbond SNES-Sup, met name Stephen Bouquin, hoogleraar sociologie aan de universiteit van Amiens.
Wat we in Frankrijk zien is een opstand van jongeren – niet van de gelukkige jeugd, wel van de meest onderdrukte, verschopte en wanhopige jeugd. De methoden die deze jeugd aanwendt, zijn zeker niet de methoden van de arbeidersbeweging. Maar kan de oorzaak voor hun brute methodes niet gezocht worden bij het opgroeien in pure ellende en het voortdurend geconfronteerd worden met politiegeweld? We moeten solidair zijn met deze jeugd in opstand, hen uitleggen dat geen enkele rel, hoe fel en wijdverspreid ook, hun problemen kan oplossen.
Frankrijk bewees gisteren opnieuw dat ze in de voorhoede zitten van de verlinksing in Europa. Ondanks de immense mediacampagne voor de Europese grondwet hebben de Fransen ‘nee’ gezegd tegen het Europa van de multinationals. De liberale grondwet werd met een meerderheid van 55 procent verworpen.
Ook in Europa is de situatie zich aan het keren. Wie had zich tot voor kort kunnen voorstellen dat de machtige EU zo’n opdoffer zou incasseren? Het kapitalisme bevindt zich op alle vlakken in een diepe malaise en de werkende klasse is zich aan het opwarmen. De politisering in Frankrijk gaat met rasse schreden vooruit. De rechterzijde is in crisis, inclusief de leiding van de PS. Vooral de Communistische Partij vaart wel bij haar sterke campagne.
De Franse rechtse regering van Raffarin heeft een vernederende nederlaag geleden bij de regionale verkiezingen. De traditionale linkse partijen, de socialisten en de communisten, worden hier veel sterker van. Maar hun grote stemmenwinst betekent niet dat hun programma omarmd wordt door de werkende bevolking.