Palestina-Israël

Dit artikel is geschreven door Leon Cohen, een marxistische kameraad uit Israël en verscheen onlangs in het Engels op onze zustersite www.marxist.com. Het artikel gaat in op de 'road map' voor vrede. De auteur stelt zich de vraag of die wegenkaart enig perspectief voor vrede brengt en legt de bestaande alternatieven op de rooster.
Terwijl de aandacht van de wereld gericht is op de oorlog in Irak, is er in Israël een andere strijd uitgebroken: de klassenstrijd. Een week geleden kondigde de minister van Financiën, Benjamin Netanyahu, een plan aan dat het mes zou zetten in overheidsuitgaven. De belangrijkste Israëlische vakbondsfederatie, de Histadrut, is woedend en bereidt een algemene staking voor.
Twee staten voor twee volkeren? Een protectoraat voor Palestina? Een socialistische federatie van het Midden-Oosten? Welke is de weg voor het bekomen van een vaderland voor de Palestijnen? In dit artikel nemen we een aantal eisen van de internationale solidariteitsbeweging met Palestina onder de loepe en bestuderen we de plannen van het imperialisme van het Oslo-akkoord tot de nieuwe voorstellen van Bush Jr.
De verkiezingen in Israël zijn uitgelopen op een totale overwinning voor rechts en de zwaarste nederlaag ooit voor de Arbeiderspartij. Likoed, de partij van Sharon, verdubbelde haar zetels in het parlement tot 37, terwijl de Arbeiderspartij een kwart van haar zetels verloor en eindigde op 19 zetels.
De Palestijnse vrijheidsstrijd kan momenteel op nogal wat begrip rekenen bij de man in de straat, zo is onze indruk van de afgelopen dagen. Israël is momenteel immers de enige echt zichtbare terroristische staat. De retoriek van Bush over de ‘as van het kwaad’ (Irak, Iran, Libië, Noord-Korea) ten spijt zijn het Israëlische tanks en soldaten die burgers executeren en woningen met de grond gelijkmaken. De tijd is dan ook rijp voor protestmanifestaties in alle grote Europese steden tegen de Israëlische agressie.