Dinsdag 10 februari organiseerde ABVV en ACV, in het centrum van Antwerpen, een provinciale betoging tegen de Arizona regering. 5000 enthousiaste deelnemers betoogden van het Operaplein naar de Groenplaats.
De sfeer was vreedzaam, maar vastberaden. De vele zelfgemaakte bordjes met slogans en het handgeschilderde spandoek uit Charleroi met de tekst “De solidariteit tussen Waalse en Vlaamse arbeiders, die verenigd zijn in strijd, zal sterker zijn dan het bezuinigingsbeleid van de regering Arizona! Charleroi is solidair!!!“ zetten de toon.
Naarmate overleg steeds minder oplevert en zelfs wordt tegengewerkt door patroonorganisaties, steeds vaker repressief wordt opgetreden tegen vakbondsacties en budgetten voor militarisering worden vrijgemaakt terwijl sociale voorzieningen worden geschrapt, zien we dat vakbondsmilitanten zich strijdbaarder opstellen en klassenbewustzijn toeneemt. Verschillende groepen in de betoging scandeerden slogans. De afwijzing van het federale beleid rond pensioenen, uitkeringen en de loonnorm, maar ook van rechtse kopstukken zoals De Wever, Bouchez en Annick De Ridder stonden centraal. Hoewel deze actie niet gekoppeld was aan een algemene stakingsoproep, werd er gestaakt bij de lijn en waren ook een aantal scholen (gedeeltelijk) gesloten. Op andere plaatsen werden overuren en verlof opgenomen om deel te nemen aan de vakbondsbetoging.
De basis is heel kwaad
De druk komt duidelijk van de basis, die de besparingsronden en de stijging van de levensduurte meer dan zat is. Zij zien elke dag op de werkvloer hoe de arbeidersklasse moet overleven. Er is dan ook nood aan bredere mobilisatie als we deze regering en haar beleid weg willen. Maar nog steeds wordt door de vakbondstop veel teveel vertrouwen gesteld in Vooruit i.p.v. de eigen basis. Het bekomen van een jaar of een half jaar uitstel, bij het toepassen van een asociale maatregel, wordt voorgesteld als een overwinning, terwijl nieuwe miljarden-besparingen al worden aangekondigd.
Zulk soort syndicalisme en politiek verlammen de arbeidersbeweging door ze ondergeschikt te maken aan de dictaten van bazen en aandeelhouders. Als werkende mensen tijd en geld opofferen om actie te voeren, willen ze ook dat er resultaten geboekt worden. Dit kan enkel als alles op alles gezet wordt om zo breed mogelijk te mobiliseren. In de praktijk zien we keer op keer de impact die stakingen en vakbondsacties kunnen hebben onderbenut worden door een top die, terwijl een beweging potentieel toont om te veralgemenen, vooral op zoek gaat naar middelen om de “sociale vrede” te doen terugkeren en binnen de perken van het “aanvaardbare” wil blijven met slogans als ”Werknemers verdienen beter!” Op zich een leuke woordspeling, maar ver van een wervende, strijdbare slogan.
Op naar 12 maart
Na een geslaagde betoging waren er nog speeches voorzien vanop een podium op de Groenplaats. Bruno Verlaeckt, voorzitter ABVV regio Antwerpen vroeg een minuut applaus voor “de moedige Amerikaanse burgers die zich al weken lang verzetten tegen het ijskoude straatfascisme van Trump” zoals hij het zelf omschreef. Verlaeckt bracht op die manier de internationale dimensie van de klassenstrijd in herinnering, wat een absolute noodzaak is. Hij zet de asociale Arizona maatregelen nog eens op een rijtje en haalt aan dat de Nationale Bank onlangs bekend maakte dat de laatste 10 jaar 16 miljard euro van de welvaart is verschoven van arbeid naar kapitaal in België (bekijk de speech)
Zoals ook benadrukt werd, zijn de regionale acties een opwarmertje voor de nationale mobilisatie op 12 April. Nu moeten alle registers opengetrokken worden en van het elan gebruik gemaakt worden om nog veel breder te mobiliseren dan vorig jaar.
Weg met Arizona! Voor een arbeidersregering!