Er is een staatsgreep aan de gang in Venezuela, gepromoot door het imperialisme en zijn lakeien van het Lima-kartel; en uitgevoerd door zijn marionetten in de oppositie. Op 23 januari kwam de coup in een hoger stadium van uitvoering terecht, toen afgevaardigde Guaidó een eed aflegde als 'president verantwoordelijk voor de republiek'.

Dat Venezuela niet op sympathie kan rekenen bij het Witte Huis is geen nieuws. Zowel president Bush, als Obama en Trump hebben jarenlang een heleboel maatregelen uitgekiend om de Bolivariaanse revolutie de nek om te draaien. Het buitenlands beleid van de VS tegenover Venezuela is nooit veranderd in 20 jaar. De staatsgreep tegen de democratisch verkozen president Hugo Chavez en 2002 was het meest flagrante voorbeeld van deze inmenging. Deze campagne is nooit gestopt.

De crisis in Venezuela bedreigt de verworvenheden van de Bolivariaanse revolutie. Nadat president Maduro verkiezingen voor een Grondwetgevende Vergadering op 30 juli aankondigde, riepen de VS en EU op tot het niet erkennen van deze Vergadering. Didier Reynders, beweert ‘zeer bezorgd te zijn’ over de toestand in Venezuela. Wij zijn daarentegen solidair met de Venezolaanse revolutie!

De Bolivariaanse revolutie in Venezuela heeft met de ergste crisis af te rekenen sinds de verkiezing van president Chávez in 1998. De rechtse oppositie voert de voorbije 40 dagen ononderbroken gewelddadige protesten aan tegen de regering en de provocatieve verklaringen van Washington en rechtse Latijns Amerikaanse regimes doen er nog een schepje bovenop. De bedoeling is duidelijk: de huidige regering met alle mogelijke middelen ten val brengen!

De laatste weken en dagen werden de aanvallen tegen de Bolivariaanse revolutie steeds heftiger. Kranten in Spanje en de Verenigde Staten hebben het over honger in Venezuela en eisen de afzetting van het “dictatoriale regime”. De schaarste aan sommige producten heeft hier en daar geleid tot plunderingen. De rechtse oppositie wil een referendum organiseren om de president af te zetten en dreigt ook met gewelddadige acties. Ze vraagt de hulp van het buitenland, en in sommige gevallen zelfs militaire interventie. Wat is er echt aan de hand in Venezuela en hoe kunnen we antwoorden op deze dreigementen?

6 december 2015: de Venezolaanse Kiescommissie (CNE) maakt laat op de avond de voorlopige, maar wel beslissende verkiezingsresultaten voor het parlement bekend. De verenigde oppositie (MUD) wint 99 zetels en de regerende socialistische partij (PSUV) haalt er 46. Er zullen later nog 22 zetels verdeeld worden. Dit is een zware klap en het is onze plicht de oorzaken te analyseren en de waarschijnlijke gevolgen toe te lichten.

Venezuela gaat op 6 december naar de stembus om de parlementsleden te verkiezen. Door een samenloop van omstandigheden zal dit een van de moeilijkste uitdagingen voor de Bolivariaanse revolutie worden sinds de eerste verkiezing van Hugo Chávez in 1998. Zoals altijd zijn er de extreem ondemocratische oppositie en de oorlogszuchtige imperialistische provocaties. Daarbovenop bevindt het land zich door een combinatie van nationale en internationale factoren in een zeer moeilijke situatie. De revolutie zal voltooid worden ofwel zal ze verslagen worden.

Binnen twee maanden, op 6 december, hebben weer cruciale parlementsverkiezingen plaats, voor de toekomst van de Bolivariaanse revolutie. De campagne Handen Af van Venezuela, stelde een dossier samen onder de titel 'War is er aan de hand in Venezuela?'.  Ook publiceren we een analyse over het hoe en het waarom van de sluiting van de grens tussen Venezuela en Colombia. 

De revolutie in Venezuela blijft overeind ondanks aanhoudende economische sabotage en destabilisering. De regering van Maduro en het Venezolaanse volk vechten terug. Regelmatig ontdekt de Guardia Nacional Bolivariana geheime opslagplaatsen met tonnen basisbenodigdheden. Het blijft echter dweilen met de kraan open zolang er geen structurele maatregelen - zoals de onteigening van oligarchen - worden genomen. De regering van president Maduro kiest echter voor dialoog met diezelfde bedrijfsleiders die de economie en de revolutie ondermijnen. Dit zorgt op zijn beurt voor hevige discussie en kritiek bij de Chavistische achterban. Ondanks toegevingen van de regering aan de eisen van de bedrijfsleiders volharden ze in het destabiliseren van het land. De revolutie staat weer voor een kruispunt. Ofwel onteigent ze de oligarchen, ofwel ondermijnt ze zichzelf door het kapitalisme vrij spel te geven.

Venezuela blijft lijden onder hoge inflatie en schaarste van vele producten. De sabotage van het land door de oppositie blijft effect hebben. Maatregelen van de regering hebben weinig of geen invloed. Het volk wordt ongeduldig en begint te twijfelen. Hoog tijd dat er een halt toegeroepen wordt aan de destabilisatie vanwege de oppositie. Maar hoe? 

De plannen van de rechterzijde om de ziekte van de president Hugo Chavez te misbruiken om de revolutie te verzwakken zijn gefaald.

Vredesactie voelde zich in mei 2011 geroepen om geweldloze actietraining te gaan geven in Venezuela. Ze schreef er op 1 september een artikel over, waarin ze het nodig vond een wel zeer vreemde kijk op de situatie in Venezuela te verkondigen. Een reactie van 'Handen Af van Venezuela'.

Handen Af van Venezuela stelt samen met andere verenigingen en de ambassade twee films voor over ontvoogding, sociale strijd en muziek voor in Sint-Niklaas en Turnhout. Mis ze niet!

De voorbije weken is Alan Woods, de Britse marxist en hoofdredacteur van de website Marxist.com, het mikpunt geworden van een hetze vanwege de rechterzijde in Venezuela. De mediastorm rond deze kwestie is illustratief voor de verhoogde klassentegenstellingen in het land.

De aankomende verkiezingen voor de Nationale Vergadering, gepland voor 26 september, vormen een serieuze uitdaging voor de toekomst van de Bolivariaanse Revolutie. In de maanden die aan de verkiezingen voorafgaan bevindt Venezuela zich in een bijzonder onstabiele situatie. De contrarevolutie is in het offensief en gebruikt haar economische macht voor sabotage en het oppotten van voedsel zodat er voedseltekorten ontstaan.

Samen met andere organisaties riep 'Handen af van Venezuela' op 26 juli op tot een korte betoging ter ondersteuning van de revolutionaire regering van Hugo Chávez van Venezuela.

Dinsdag 22 juli besloot de Venezolaanse president Chávez de grens met Colombia met uiterste militaire waakzaamheid te bewaken. Hij kondigde ook aan dat Venezuela diplomatieke betrekkingen met Colombia ging verbreken en gaf Colombiaanse diplomaten 72 uur om het land te verlaten.

De marxistische theoreticus Alan Woods maakte de afgelopen maand een tournee door Venezuela met een reeks publieke bijeenkomsten. Als oprichter van de internationale campagne ‘Hands of Venezuela!’ was Alan uitgenodigd voor het buitengewoon congres van de Venezolaanse socialistische partij PSUV.

Verschillende Vlaamse kranten stelden de afgelopen week dat, volgens de Venezolaanse president Hugo Chavez, de Verenigde Staten de aardbeving in Haïti zouden veroorzaakt hebben met een nieuw ‘tektonisch wapen’. Bij nader inzien bleek er van dit bericht niets te kloppen.

In de Nederlandse media duiken er steeds berichten op over de "oorlogszuchtige" president van Venezuela, Hugo Chávez, die een oorlog tegen Colombia zou willen beginnen. Hugo Chávez werd zoals altijd weer afgeschilderd als een "gekke populist", en natuurlijk zou het beschaafde Nederland helemaal onschuldig zijn.

Guy Tordeur, regiosecretaris van het ACV Brussel, zette meteen de toon van de derde solidariteitsdag met Venezuela met een inhoudelijk zeer opstandige openingsspeech. Zo'n 170 deelnemers, nogal veel nieuwe gezichten, luisterden en debatteerden er een hele namiddag.

Toen we "Aló Presidente" van zondag 8 november bekeken, wisten we al dat de westerse pers opnieuw op zijn achterste poten zou gaan staan. Dit ging men gretig aanwenden om Chávez opnieuw in een slecht daglicht te stellen, hem te beschuldigen van provocatie, oorlogszucht en dergelijke.

De tweede Latijns-Amerikaanse bijeenkomst van 'door arbeiders overgenomen bedrijven' bracht eind juni tweehonderd mensen bijeen in de hoofdstad van Venezuela, Caracas. Vertegenwoordigers uit Paraguay, Bolivia, Mexico, Argentinië, Brazilië, Venezuela, Turkije, Irak en Canada debatteerden er van 25 tot 27 juni.

Verleden week kondigde Chavez tijdens een live-uitzending van het ministerieel kabinet de nationalisatie aan van de Amerikaanse voedingsmultinational Cargil. Dit bedrijf weigert koppig rijst te produceren tegen de door de regering vastgestelde prijs.

Zondag spraken de Venezolanen zich met een overtuigende meerderheid uit voor de onbeperkte herverkiesbaarheid van politieke mandatarissen. De berichtgeving daarover was de afgelopen dagen erg tendentieus.

De brutale repressie door de politie van de arbeiders die de Mitshubishi-fabriek (MMC) bezetten, veroorzaakte op donderdag 29 januari de dood van twee van hen. Nu, enkele dagen na de brutale repressie, duiken meer details op over wat er precies is gebeurd.

In de namiddag van woensdag 29 januari werden twee arbeiders vermoord door de politie van de staat Anzoategui in Venezuela. Zij werden vermoord toen de regionale politie van Anzoategui probeerde om honderden arbeiders uit de bezette Mitshubishi-fabriek (MMC) te zetten.

Pablo Cormenzana vertegenwoordigt de arbeiders van Inveval, een genationaliseerd bedrijf onder arbeiderscontrole, en is lid van de PSUV. Hij komt spreken in Brussel, Rotterdam en Parijs. In Antwerpen gebeurt dit samen met Jose Perez 'Pepe' Rodriguez, ABVV-delegee bij Bekaert Hemiksem.

Een rapport van de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch over de verslechterende mensenrechtensituatie in Venezuela sinds Hugo Chávez er aan de macht kwam, krijgt sterke tegenwind van deskundigen in binnen- en buitenland. Een verslag overgenomen van Mo*.

750 afgevaardigden die samen de 360.000 leden vertegenwoordigen van de Algemene Centrale steunden een actualiteitsresolutie over Venezuela. Kris Vandael, woordvoerder ABVV Total Raffinaderij, nam hierover het woord. Hier lees je zijn toespraak en de tekst van resolutie.

Drie vakbondsleiders zijn gedood in de nacht van dinsdag 27 november. Een van hen was coördinator van de UNT in Aragua, een andere was de voorzitter van de vakbond bij Pepsi-Cola en de derde was nauw betrokken bij gezondheid- en veiligheidszaken.

Op 28 november hoorden we van de moord op Richard Gallardo, Luis Hernandez en Carlos Requena, bekende leiders van de arbeidersbeweging in Aragua. De CMR vraagt dat de schuldigen voor deze misdaad gearresteerd en berecht worden.

Tijdschrift Vonk

Activiteiten

Onze boeken

Onze boeken