De berichtgeving over Venezuela de laatste weken bevestigt onze stelling over de burgerlijke media. Zij geven een zeer verdraaid beeld over de werkelijkheid en doen dat om het systeem in stand te houden.

De afgelopen weken zagen we hoe Haïti in de chaos werd gestort. Opnieuw is dit een uitdrukking van de mondiale crisis van het kapitalisme. Met dit artikel willen we een zicht geven op de rol van de ‘rebellen’, de burgerlijke oppositie, Aristide en Washington.

We publiceren een oproep van de ‘Handen af van Venezuela’-campagne tegen de toenemende inmenging van het Amerikaanse imperialisme in Venezuela. Zoals we reeds stelden in ons artikel Grootschalige fraude start van mogelijk derde poging tot staatsgreep in VenezuelaGrootschalige fraude start van mogelijk derde poging tot staatsgreep in Venezuela, wordt de druk van de oppositie verder opgevoerd. De Nationale Electorale Raad wordt als het ware gedwongen de handtekeningen die verzameld zijn om een referendum over het presidentschap te organiseren, goed te keuren, of deze nu effectief geldig zijn of niet. We vragen onze lezers deze oproep te willen verspreiden en te ondertekenen.

Tijdens zijn solidariteitstour in België maakten we van de gelegenheid gebruik om Jorge Martin nogmaals te interviewen over de vooruitzichten voor de revolutie in Venezuela. Hij sprak uitvoerig over de economische sabotage, aanzetten tot arbeiderscontrole in de industrie, de (on)mogelijkheid van een Amerikaanse invasie en de kansen voor socialisme.

Normaal gezien moest de Nationale Electorale Raad op vrijdag 13 februari beslissen of er een referendum komt over het presidentschap van de populaire president Chavez. Wegens gigantische fraude is de uitspraak uitgesteld, maar de oppositie grijpt dit aan om het land verder te destabiliseren.

Vorige week trok de Latijns-Amerika-specialist Jorge Martin naar verschillende Belgische steden om solidariteit te verwerven voor de Venezolaanse revolutie. Hij passeerde langs Hasselt, Oostende, Brussel, Gent en Antwerpen om daar te praten met syndicalisten en jongeren en zo steun te verwerven voor de revolutie in Venezuela.

De Nationale Uitgebreide Bijeenkomst van de COB, de grootste Boliviaanse vakbondsfederatie, kwam op 22 januari samen in Cochabamba. Daar besloten ze een algemene staking van onbepaalde duur uit te roepen binnen twintig dagen als de nieuwe regering van Mesa niet toegeeft aan hun eisen en de aangekondigde besparingsmaatregelen doordrukt. De bijeenkomst van de COB eindigde met de beslissing om de macht te nemen door het parlement te sluiten.

Tien jaar geleden namen de boeren in de Mexicaanse provincie Chiapas de wapens op tegen hun uitbuiters. De Zapatisten verwierven hierdoor internationale faam en vonden onder meer een sterke weerklank bij de antiglobalisten. We interviewden de Mexicaan Luis Enrique over tien jaar Zapatisme.

De populaire president Hugo Chavez voert een beleid dat indruist tegen de belangen van de rijken en van het Amerikaanse imperialisme. Daarom hebben ze hem al tweemaal proberen af te zetten met een staatsgreep. Jorge Martin, een specialist in Latijns-Amerika, komt de eerste week van februari naar België om daarover te vertellen en solidariteit met Venezuela te organiseren. We publiceren hier de data en de plaatsen waar hij komt spreken, plus een interview.

Het heroïsche eiland in de flank van de machtigste natie ter wereld komt de laatste maanden weer regelmatig in de media omdat Washington besloten heeft de duimschroeven aan te draaien. De Cubaanse Revolutie van 1959 onteigende de multinationals en de rijken en creëerde de voorwaarden voor een enorme vooruitgang wat betreft gezondheid, onderwijs en leefomstandigheden van de gewone mens. Dat is de ‘misdaad’ die de imperialisten Cuba nooit zullen vergeven.

De rechtse oppositie tegen de Venezolaanse president Hugo Chavez moest eind november genoeg handtekeningen binnenleveren voor een referendum over het afzetten van de president. Hiermee willen ze de Bolivariaanse revolutie ondermijnen en de weg vrijmaken voor een nieuwe staatsgreep. Wij publiceren een gezamenlijke verklaring die op 18 november werd uitgebracht door onze Venezolaanse zusterorganisatie El Militante en El Topo Obrero.

Maandag 10 november vond in de gesloten Gentse fabriek Treillarmé een bijeenkomst plaats waarop een aantal Argentijnse syndicalisten over hun ervaringen met zelfbeheer en arbeiderscontrole spraken. We vonden dat hun verhaal onder zoveel mogelijk syndicalisten en linkse activisten verspreid moest worden, niet alleen omdat het zo boeiend en meeslepend was, maar vooral omdat het concrete alternatieven biedt voor de huidige werkgelegenheidspolitiek van zowel de vakbonden als de linkse partijen, die haar failliet na de gebeurtenissen met Forges de Clabecq, Renault, Sabena, FCI en Ford Genk ruimschoots bewezen heeft.

“Dit is de overwinning van de armen, de arbeiders en de boeren.” Met deze woorden onthaalde Roberto de La Cruz, de vakbondsleider van El Alto het ontslag van de gehate “moordenaar-president” Sanchez de Lozada op vrijdag 17 oktober. Maar tegelijk waarschuwen de vakbondsleiders dat zij geen genoegen nemen met een wissel van personen aan de top, maar enkel met de inwilliging van de eisen van het volk.

Zaterdag 18 oktober bereikte ons het nieuws dat de Boliviaanse president Lozada na 32 dagen van hevige protesten is afgetreden. Deze marionet van het imperialisme die meer dan tachtig doden en honderden gewonden op zijn palmares heeft staan, vertrok met een vliegtuig naar Miami in Florida.

De massale arbeiders- en boerenmobilisaties tegen de uitverkoop van de gasindustrie hebben Bolivia de afgelopen periode op zijn grondvesten doen daveren. Sinds afgelopen maandag 13 oktober begint deze beweging zich te ontwikkelen tot een regelrechte opstand.

De Mexicaanse guerrilla van de Zapatisten en hun leider Marcos zijn zich stilaan aan het terugtrekken uit de strijd en zullen nu hun macht overdragen aan zogenaamde ‘raden van goed bestuur’. Dat is de uiteindelijke conclusie van Marcos’ theorieën zoals de bewering dat de natiestaat het slachtoffer is van de globalisering.

De westerse pers zwijgt meestal in alle toonaarden over het revolutionaire proces in Venezuela. Initiatieven van de rechterzijde, zoals de patronale lockout en de hetze rond een afzettingsreferendum, halen echter wel de media, maar dan op een heel vertekende manier. Pablo Sanchez trekt in dit artikel de verdraaiingen van de Britse pers recht.

Naar aanleiding van de dertigste verjaardag van de contrarevolutie in Chili interviewden we Alejandro Strange, een marxist die actief was in de Chileense socialistische beweging van de jaren ’60 tot 1973. Na de staatsgreep van Pinochet was hij gedwongen te vluchten omdat de militairen hem zochten vanwege zijn politieke activiteiten.

Op 18 mei zullen ook de Argentijnen naar de stembus trekken. Ze zullen dan in een tweede ronde beslissen wie de nieuwe president wordt. De resultaten van de eerste ronde tonen dat de periode van instabiliteit nog niet ten einde is. Een analyse van onze Argentijnse kameraad Aníbal Montoya.

De laatste weken ging het er hevig aan toe in Bolivia. De ontwikkelingen in Latijns-Amerika gaan steeds sneller, het ene regime na het andere komt in crisis en links slaagt erin haar eigen kandidaten aan de macht te brengen. Na een half jaar lijkt ook het rechtse regime in Bolivia niet ver meer van de afgrond. President Lozada moest achttien ministers ontslaan na hevige opstanden. Intussen groeien arbeiders en boeren naar elkaar toe en wint de linkse leider Evo Morales aan populariteit. Wij geven hier verslag van de feiten en enkele tactische overwegingen.

Begin december zeiden we: “Vanaf het eerste moment zal de nieuwe regering enerzijds onder druk staan van de massa’s, die zullen eisen dat de dringende problemen van armoede en sociaal onrecht worden aangepakt. Anderzijds zal de regering onder druk staan van het imperialisme (via het IMF, de Amerikaanse regering en de Organisatie van Amerikaanse Staten) en de Ecuadoriaanse heersende klasse.” Na twee weken in het leven van het nieuw regime wordt dit al bewaarheid.

Het is zoeken naar de geschikte termen om de recente gebeurtenissen in Venezuela te beschrijven. De meeste westerse waarnemers construeren het verhaal van een nationale staking tegen de autoritaire en incompetente president Chavez. Een nauwkeuriger analyse dwingt ons echter te spreken van een patronale lockout...

De toestand in Venezuela bereikt een kritisch punt. De reactionaire krachten, gesteund door de conservatieve grote industrie en door de Amerikaanse ambassade mobilseren al hun krachten om via extra-parlementaire middelen de demcoratisch verkozen regering van Hugo Chavez omver te werpen. Indien de Venezolaanse revolutie verslagen wordt dan betekent dit een zware slag voor de miljoenen arme mensen in heel Latijns-Amerika die voor hun rechten strijden. De steun van de internationale arbeidersbeweging moet daarom dringend gemobiliseerd worden. Deze oproep is getekend door parlementsleden, vakbondsleiders, delegees en militanten van linkse partijen van verschillende landen.

De volksopstand in Argentinië van één jaar geleden, ook bekend als de Argentinazo, is het begin van een nieuw revolutionair elan in het land en in het hele Latijns-Amerikaanse continent. Wat er sindsdien gebeurde is minder bekend. Uit Argentinië schrijft Ramon Sarmiento ons een uitstekende verjaardagskaart met een beschrijving van de opstand en het verloop van de beweging sindsdien.

Momenteel bevindt de klassenstrijd zich op het scherpst van de snee in Venezuela. Het volgende stuk is een uittreksel uit een brief die een Venezolaanse marxist schreef als reactie op een artikel verschenen op www.marxist.com. We publiceren ook een antwoord van Alan Woods, hoofdredacteur van de 'In Defence Of Marxism'-website.

De Ecuadoriaanse verkiezingen betekenden een overwinning voor Lucio Gutierrez, de presidentskandidaat die door links gesteund werd. Net zoals het geval is met Hugo Chavez in Venezuela, werd Gutierrez aan de macht gebracht door de meest onderdrukte en uitgebuite delen van de bevolking. De nieuwe regering staat van in het begin onder druk, enerzijds van de massa’s en anderzijds van het imperialisme en de Ecuadoriaanse heersende klasse. Het is totaal onmogelijk deze twee tegengestelde belangen te verzoenen, wat onvermijdelijk tot een verscherping van de klassenstrijd zal leiden.

Luiz Inacio ‘Lula’ da Silva haalde op 6 oktober in de eerste ronde van de Braziliaanse presidentsverkiezingen 46,4 procent van de stemmen en stevent daarmee af op een overwinning in de tweede ronde. De kandidaat van de linkse Arbeiderspartij (PT) moet daarbij enkel nog José Serra verslaan, die slechts 23,2 procent haalde. De waarschijnlijke overwinning van Lula zal de polarisatie tussen de klassen in Brazilië verder opdrijven en de strijd van de Latijns-Amerikaanse massa’s een hart onder de riem steken.

De revolutie in Venezuela is op een punt gekomen waar geen terugkeer mogelijk is. Gedurende twee stormachtige dagen in april probeerde de bourgeoisie een staatsgreep te plegen tegen de reformistische regering van Hugo Chavez. Die eerste poging tot contrarevolutie werd verslagen door een spontane revolte van de massa. Het staat buiten kijf dat het kapitalisme in Venezuela in april opgehouden had te bestaan indien Chavez het had gewild. Spijtig genoeg liet hij de kans voorbijgaan. Vandaag hergroeperen de krachten van de contrarevolutie zich en organiseren ze een nieuw offensief.

Woensdag 7 augustus deed Alvaro Uribe Verez zijn intrede als nieuwe president van Colombia terwijl het presidentieel paleis bestookt werd met bommen. Hij kwam aan de macht hoofdzakelijk op basis van zijn harde lijn tegenover de linkse guerrillabewegingen FARC en ELN. Minder dan een week nadat hij aan de macht kwam, kondigde Uribe de noodtoestand af om een nieuw offensief in te zetten en een reeks reactionaire wetten door de strot van de bevolking te rammen.

De Cubaanse revolutie van 1959 is een van de belangrijkste gebeurtenissen van de laatste 50 jaar. De eliminatie van kapitalisme en grootgrondbezit en de introductie van een genationaliseerde geplande economie zorgde ervoor dat er kolossale vooruitgang werd geboekt. Het verdwijnen van de Sovjetunie heeft echter catastrofale gevolgen voor de Cubaanse economie. In dit artikel analyseert David Rey, redacteur van ons Spaans zusterblad El Militante, de perspectieven voor Cuba en de taken van de revolutionairen.

Op donderdag 27 juni stapten meer dan vijftigduizend mensen door de straten van Buenos Aires uit protest tegen de brutale politierepressie waarvan duizenden 'Piqueteros' (militante werklozen) het slachtoffer werden. De dag ervoor hadden ze de belangrijkste toegangswegen tot de hoofdstad geblokkeerd om hun eisen voor degelijke jobs en werkloosheidssubsidies kracht bij te zetten. Twee jonge piqueteros werden toen op een laffe manier vermoord door de politie. David Rey ontmoette een van hen persoonlijk. Dit artikel van zijn hand kan dan ook gelezen worden als een nagedachtenis aan deze twee jonge mensen die brood en werk eisten, maar daarvoor beloond werden met de kogel.

Dit is de voorstelling van onze nieuwe brochure. In 80 bladzijden behandelen we de concrete ontwikkelingen van het revolutionair proces in Argentinië, de mogelijkheden voor sociale vooruitgang, maar tevens van de gevaren van een tegenreactie in de vorm van de politieke en parlementaire manoeuvres van de burgerij, de repressie en een nieuwe militaire staatsgreep.

Op maandag 15 april raakten twee ‘piqueteros’ gewond bij een wegversperring voor het stadhuis in Lanus. Een politieprovocateur op een motorfiets zonder nummerplaat opende het vuur op de menigte. Dit is totnogtoe de ergste provocatie van de politie tegen de werkloze arbeidersbeweging. We roepen al onze lezers op om solidariteitsboodschappen te sturen.

De frustratie in Washington moet groot geweest zijn! Terwijl de champagneflessen reeds ontkurkt waren door het militaire en economische establishment om de val van de vijfvoudig geplebisciteerde president van Venezuela te vieren, liep het bericht binnen dat Chavez alweer veilig en wel in het presidentieel paleis in Caracas zat.

Drie maanden na de revolutionaire dagen van december blijft de opstandigheid onder de werklozen, de jongeren, de verpauperde middenklasse en de arbeidersklasse intact. Een eerste fase in de stijd komt echter aan zijn einde. We gaan hier dieper op in.

In het weekend van 16 en 17 februari kwamen duizenden arbeiders, werklozen en leden van de volksvergaderingen samen in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires voor de Nationale Arbeidersvergadering. Deze bijeenkomst was totnogtoe het hoogtepunt van de beweging naar het opzetten van een alternatieve macht van arbeiders en de massa in Argentinië. Sinds de start van de revolutie in december ging de beweging met rasse schreden vooruit, niet alleen organisatorisch maar ook in de politieke conclusies die ze trekt. Wij publiceren hier in het kader van onze analyses over de Argentijnse revolutie de vertaling van de volledige tekst van de resolutie die 17 februari werd gestemd door de Nationale Arbeidersvergadering. Op 2 april is de volgende vergadering gepland.

De volksopstand van december vorig jaar luidde een nieuwe fase in in de geschiedenis van Argentinië, een turbulente fase waarin het gewone volk de confrontatie aangaat met de bankroete en reactionaire oligarchie die gesteund wordt door het imperialisme. Dit langere artikel van Alan Woods gaat in op de rol die gespeeld kan worden door de zgn. grondwetgevende vergadering. Vele linkse Argentijnse groeperingen (zoals de Partido Obrero) voeren campagne rond de slogan van een grondwetgevende vergadering. Maar in hoeverre is deze slogan relevant voor het geïndustrialiseerde Argentinië anno 2002?

Het revolutionaire proces verdiept zich in Argentinië. Dit artikel gaat o.a. in op de rol van de talrijke volksvergaderingen die als paddestoelen uit de grond schieten, op de rol van de middenklasse en op de Duhalde-regering en haar economisch plan. Welke strategie is de geschikte voor de linkerzijde?

Een opstand vanuit de “ingewanden” van de Argentijnse samenleving. Zo beschreef een jonge deelnemer de revolutionaire opwelling in het tweede grootste en meest geïndustrialiseerde land van Latijns Amerika. Voor de eerste keer in de geschiedenis van het land zijn de arbeidersklasse en alle onderdrukte lagen van de samenleving er in geslaagd om een regering en een president omver te werpen. Niet één president maar vijf presidenten hebben het onderspit moeten delven op niet minder dan twaalf dagen tijd.

In taferelen die deden denken aan de val van Saigon, pakten de regeringsleiders gehaast hun biezen en vluchtten met de helikopter van het dak van het presidentiële paleis. Deze keer waren het geen buitenlandse indringers die op de vlucht sloegen voor een nationaal bevrijdingsleger, maar wel een verkozen president die vluchtte voor zijn eigen volk. Terwijl de ogen van de wereld gericht waren op de oorlog in Afghanistan, was er een andere oorlog aan de gang. In de week voor Kerstmis was het Argentinië dat zich in een staat van oorlog bevond. Deze keer was het geen oorlog tussen naties, maar een oorlog tussen arm en rijk, tussen de haves en de have-nots: een oorlog tussen de klassen.

Op 13 juli ll. moest Argentinië voor 1,1 miljard dollar aan kortlopende buitenlandse schulden terugbetalen. De overheid zag zich verplicht om daarvoor op de binnenlandse kapitaalmarkt een gelijkaardig bedrag vers geld te lenen aan een astronomische rente van 14,01%. Dit was het begin van een schuldencrisis.

De mannen en vrouwen met bivakmutsen van het Zapatistische Leger voor Nationale Bevrijding (het EZLN) hebben begin maart hun intrede gedaan in Mexico City na een meer dan 3000 kilometer “lange mars” die vertrok vanuit de verre provincie Chiapas. Het is echter jammer dat de Zapatisten niet bereid zijn om de sociale mobilisatie te organiseren rond een eisenbundel in samenwerking met de vakbonden, volksorganisaties en de linkse politieke massapartij PRD en acties op touw te zetten die buiten de enge grenzen treden van de eisen van de inheemse volkeren.

Naar jaarlijkse gewoonte kwam het Wereld Economisch Forum eind januari samen in het Zwitserse skioord Davos. Tegelijkertijd werd in de Braziliaanse havenstad Porto Alegre voor het eerst een tegentop georganiseerd, het Wereld Sociaal Forum. Dit initiatief vloeit voort uit de dynamiek die is ontstaan na de massabetogingen tegen de Wereldhandelsorganisatie (WTO) in Seattle november ’99.

Na een week van massale protesten, wegblokkades en een algemene staking in de stad Cochabamba, heeft de Boliviaanse regering van Hugo Banzer de noodtoestand uitgeroepen. Het protest was vooral gericht tegen de beslissing om het waterbevoorradingsysteem van de stad te verkopen aan Aguas del Tunari, een multinationaal consortium van privé-ondernemingen. Onmiddellijk na de privatisering onder druk van de Wereldbank, verdubbelde de prijs van het water.

Op 16 oktober 1998 arresteert de Britse politie Pinochet in Londen. Na 17 maanden juridisch en diplomatisch getouwtrek, keerde de oud-dictator onlangs als een vrij man terug naar Chili.

"Het Zwitserland van Latijns-Amerika", "de oudste en meest stabiele democratie van het continent" wordt al een jaar lang meegezogen in een politieke wervelwind zonder weerga. Het land bezit een van de grootste petroleumvoorraden ter wereld en de internationale burgerij is dan ook uiterst bezorgd over de situatie. Wat gebeurt er in Venezuela?

Toen de boeren van Chiapas in opstand kwamen in januari 1994, hebben alle media hieraan ruchtbaarheid gegeven. Maar dit was niet de enige vuurhaard van sociale revolte in Mexico. Massabetogingen, landbezettingen en de electorale steun voor de PRD (Partij van de Democratiscche Revolutie) bij de recente verkiezingen getuigen van de misnoegdheid van de arbeiders, de boeren en brede lagen van de verarmde middenklasse sinds de economische crisis van 1994 en de sociaal-economische politiek van het Mexicaanse regime.