Midden-Oosten

Terwijl deze zinnen worden geschreven, is de Tunesische stad Kasserine het toneel van de vijfde dag van protesten nadat een werkloze jongere twee dagen geleden zelfmoord pleegde. Veertien mensen zijn tot dusver gewond geraakt, het leger patrouilleert in de straten en er is een avondklok ingesteld. De demonstraties hebben zich inmiddels verspreid naar drie andere steden in Zuid-Tunesië.

Het afgelopen jaar zagen honderdduizenden mensen in het zuidoosten van Turkije hun woonplaatsen en buurten verwoest worden door de willekeurige en barbaarse aanvallen van het Turkse leger. Duiznden onschuldige mensen zijn gevangen gezet en honderden mannen, vrouwen en kinderen zijn vermoord in een barbaarse burgeroorlog die door het Erdogan-regime gevoerd wordt tegen de Koerdische bevolking van Turkije.

Op vrijdag 7 augustus trokken 500.000 betogers de straten op in de Iraakse hoofdstad Bagdad. Dat was het hoogtepunt van een ganse week protesten in centraal en zuidelijk Irak. In een land dat achtereenvolgens de Amerikaanse invasie heeft gekend, de opstand daartegen en nu de gruwel van IS, is deze beweging een bijzonder hoopgevend lichtpunt.

Sinds eind april ontwikkelt zich een strijdbare beweging van de arbeiders in de auto-industrie in Turkije. Het epicentrum ervan bevindt zich in Bursa. Ze strijden voor betere lonen en arbeidsomstandigheden en ook voor een democratische vakbondsvertegenwoordiging.

De troepen van ISIS zijn de belegerde stad Kobane aan de Turk-Syrische grens aan het insluiten. Duizenden Koerden zijn in doodsangst naar Turkije gevlucht in een wanhopige poging om bevoorrading en versterking te halen, maar werden tegengehouden door het Turkse leger, dat aan het voorkomen is dat versterking, wapens en voorraden de grens overgaan. Terwijl de rest van het leger toekijkt, wordt de bevolking van Kobane bedreigd met een afschuwelijk bloedbad.

Bedenkingen bij de revoluties in het Midden-Oosten. 

De propagandamachine van de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk draait overuren. Met een vermeende aanval met gifgas heeft het regime van Assad ‘de rode lijn overschreden’. Terwijl nog helemaal niet duidelijk is wie er achter de aanval zit, zijn de voorbereidingen voor Westerse luchtbombardementen op Syrië in volle gang.

Volgt de winter de Arabische lente op? We gaan dieper in op het proces van de Arabische revolutie.
Net één jaar geleden begon het volksprotest in Tunesië op 17 december, met de zelfmoord door zelfverbranding van een jonge hoogopgeleide werkloze man. Het zou het begin zijn van de nieuwe Arabische revolutie. We verzamelden in een boek de belangrijkste artikels – in het Engels – over het begin van deze revolutionaire golf die werden gepubliceerd op de website van In Defence of Marxism.
Israël kent de grootste betogingen uit haar geschiedenis. Wat is er aan de hand?
Een unieke ontmoeting met drie getuigen van de veranderingen in het Midden-Oosten en de moslimwereld.
Nawal El Sadaawi schreef reeds in 1980 een opmerkelijk boek over de situatie van de vrouw en het gezin in de Arabische wereld. Het opende destijds de ogen van miljoenen vrouwen en werd wereldwijd vertaald.
De Turkse arbeiders van UPS voeren actie tegen de schending van de vakbondsrechten door het bedrijf. In meer dan veertig landen werden er ondertussen solidariteitsacties georganiseerd.
De afgelopen dagen hadden opnieuw massademonstraties plaats in Iran. Miljoenen mensen komen op straat en er zijn verslagen waaruit blijkt dat de mensen de controle van de straten in handen nemen, politiebureaus afbranden en zelfs over politie die weigert om op demonstranten te schieten. Dit zouden wel eens de laatste dagen van het gehate IRI-regime kunnen zijn.
Activisten van de Iranian Workers' Solidarity Network (IWSN) waren aanwezig op een gezamenlijk piket van de Belgische vakbonden en Amnesty International in Brussel, onder de centrale eis 'Justice for Iranian workers'. Er waren ook vertegenwoordigers van de diverse vakbonden.
Een week lang al zwelt de storm van protest aan in Iran. Dit is meer dan een kortstondige kramp om gestolen stemmen. De omvang, de aard en de draagwijdte van de betogingen die elke dag in driehonderd steden aanhouden, maken er een echte volksrevolutie van.
Reeds enkele jaren voorspellen wij dat er een revolutie in Iran zit aan te komen. De afgelopen week bevestigde dat perspectief. We geven hier een analyse van Alan Woods, geschreven begin deze week.
De VN-conferentie tegen racisme in Genève, de opvolger van de Durban Conferentie in 2001, loopt alweer helemaal uit de hand. President Ahmadinejad van Iran gebruikt de conferentie om zijn haat tegen Israël te tonen. De reactie van de westerse leiders is nochtans hypocriet.
Deze maand viert de Iraanse revolutie haar dertigste verjaardag. De internationale media pompen verhalen boven over de rol van de Islamitische clerus in de revolutie, vooral dan over die van Ayatollah Khomeini. Dat is nochtans een eenzijdige visie.
De grondoorlog tegen de Palestijnen in Gaza is ingezet. Deze volgt op een week van luchtaanvallen. Volgens een Nederlandse correspondent ter plaatse is het Israëlische leger bezig ‘Gaza in stukken te hakken'. Het is geen toeval dat Israël de oorlogstrom roffelt middenin een regeringscrisis en met vervroegde verkiezingen op 10 februari.
Erik De Bruyn over de Israëlische bombardementen op Gaza, de manifestaties in Brussel en Antwerpen, de afwezigheid van SP.a, de politiek van Hamas en de rol van Egypte.
De recente gemeenteraadsverkiezingen in de tweede grootste stad van Israël waren opvallend anders dan voordien. Hoewel de rechterzijde opnieuw won, kon de kandidaat van de communistische partij 35 procent van de stemmen achter zich verzamelen.
Op 14 mei 1948 riep David Ben-Gurion, de leider van de Joodse gemeenschap in Palestina, de onafhankelijkheid van de staat Israël uit. Zestig jaar later blijven de problemen even groot of groter in deze vertroebelde regio. Bovendien hebben deze problemen gevolgen voor de rest van de wereld.
Zondag 18 maart is Brussel opnieuw het toneel van een vredesbetoging als onderdeel van een internationale anti-oorlogsdag. Na vier jaar Amerikaanse bezetting “om vrede en democratie te brengen”, zakt Irak steeds verder weg in een burgeroorlog. De VS en hun bondgenoot Israël zien zich geconfronteerd met een toenemende revolte.
De Israëlische agressie tegen Libanon is uitgelopen op een mislukking. Geen enkele van de doelstellingen is bereikt. De positie van de Israëlische heersende klasse is zowel in binnen- als buitenland verzwakt. De uitkomst van het conflict is ook een tegenslag voor het Amerikaanse imperialisme, net zoals voor het Franse imperialisme. Anderzijds is de positie van Hezbollah, Iran en Syrië versterkt.
Libanon heeft een geschiedenis van verschillende invloeden en culturen. Het hedendaags religieus conflict stamt echter niet vanuit die oude geschiedenis. Het is ontstaan uit de 19de-eeuwse Europese kolonisatieperiode.
Sinds vorige week is Israël bezig aan een grondoffensief in Zuid-Libanon. Terwijl de grootmachten bikkelen over het al dan niet opleggen van een wapenstilstand, blijft het Israëlische leger dorpen en hospitalen bombarderen. Hezbollah blijkt echter helemaal niet makkelijk uit te roeien.
Wie verontwaardigd is over de aanval op Gaza hoeft niet bij de pakken te blijven neerzitten, maar kan via een simpele mail aan het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken deze invasie veroordelen. Elke mail betekent een kleine steunbetuiging voor het Palestijnse volk.
Het Israëlische leger trok in het midden van de nacht de Gazastrook binnen. De invasie wordt voorgesteld als een actie tegen “terroristen”. Waarom openden helikopters dan het vuur op de belangrijkste energiecentrale van Gaza? Een statement van de redactie van In Defence of Marxism.
Meer dan 2000 Amerikanen en Britten stierven al in Irak. Hun verliezen worden tenminste nog geteld. Niemand weet hoeveel Irakezen omkwamen. Voor de imperialisten tellen de Irakezen niet als mens wanneer ze nog in leven zijn, laat staan dat ze zich de moeite getroosten de doden te tellen.
Het anti-oorlogsplatform heeft beslist om drie jaar na de invasie in Irak, deel te nemen aan het internationale actieweekend tegen de oorlog en bezetting. We publiceren hier de oproep.
Vorige week bereikte de onrust in het Midden-Oosten een hoogtepunt en braken er massaal protesten uit naar aanleiding van de publicatie van een aantal karikaturen van de profeet Mohammed. Voor iedereen die bereid is verder te kijken dan zijn neus lang is, is het duidelijk dat de eigenlijke publicatie alleen maar de vonk was die het kruitvat deed ontploffen. De huidige oplaaiing kan je niet verklaren zonder naar de onderliggende frustraties te kijken van miljoenen moslims over de hele wereld.
Niet een veroordeling van de Palestijnen en het geblaat over het gevaar voor het vredesproces (welk vredesproces?), noch steun voor de extreem-rechtse kliek van Hamas (zoals bepaalde uiterst-linksen nu voorstellen), maar een genuanceerd marxistisch standpunt, dat is wat wij hier bieden.
De verkiezing van Amir Peretz tot nieuwe leider van de Israëlische Labour Party wordt vaak beschreven als een politieke aardbeving. Hij heeft de reputatie een militante vakbondsleider te zijn. Nu komt hij onder steeds grotere druk van links en rechts, wat de toenemende polarisatie tussen de klassen in Israël weerspiegelt.
De arbeiders van Iran gaan gebukt onder een bloedig Islamitisch regime. In de week van 3 tot en met 9 oktober wordt er wereldwijd actie gevoerd in solidariteit met de arbeidsrechten in Iran. De actie is een gemeenschappelijk initiatief van verschillende linkse Iraanse organisaties.
De evacuatie van de Gazastrook zorgt voor grote spanningen. Yossi Schwartz analyseert vanuit Jeruzalem de betekenis van deze stap en wat de gevolgen zullen zijn.
Op zondag 7 augustus sloten een hele reeks winkels en bedrijven hun deuren in de Koerdische gebieden van Iran als antwoord op de escalatie van repressie. Bij protestacties de laatste maanden in de meeste Iraans-Koerdische gebieden en andere Koerdische steden, trad de dictatuur brutaal en wraaklustig op.
Het aanhoudende verzet in Irak lijkt stilaan de Amerikaanse bevolking wakker te schudden. De voortdurende beelden van dood en vernieling die men in de VS dagelijks over zich heen krijgt, zorgen eindelijk voor een verschuiving in de publieke opinie.
Eindelijk was het dan zover: de Irakese bevolking kon gisteren proeven van die kelk der beschaving die ‘democratische verkiezingen’ heet. Telkens wordt dan wel vergeten dat de verkiezingen plaats vonden in een land dat bezet is door buitenlandse troepen. Zolang Irak onder de Amerikaanse laars ligt, blijft al het gepraat over democratische verkiezingen een lege doos.
Volgens de media en regeringen gaat het Midden-Oosten met de verkiezing van Mahmoud Abbas een nieuwe periode tegemoet en is er eindelijk vrede in zicht. Na zijn wittebroodsweken zal nochtans snel duidelijk worden dat hij geen oplossing heeft voor de problemen.
Het langverwachte offensief tegen de Irakese stad Fallujah is nu al een week aan de gang. Oppervlakkig gezien lijkt de belegering relatief goed te gaan voor de Amerikaanse troepen. De zaken staan er echter niet zo eenvoudig voor. De oorlog in Irak was zogezegd ook voorbij, maar is duidelijk nog volop aan de gang. Hetzelfde geldt voor Fallujah, waar een officiële overwinning wel eens kan uitdraaien op een Pyrrusoverwinning.
De oude PLO-leider heeft mogelijk niet lang meer te leven. Zijn dood betekent het einde van een tijdperk. Fatah en zijn verschillende fracties zullen uiteenvallen. Op korte termijn zal Hamas hiervan profiteren, maar…
Volgens Samuel Huntington botsen beschavingen sowieso, en de VS moeten dan ook met harde hand reageren op de islam. De Pakistaan Lal Khan maakt in de volgende gedetailleerde analyse brandhout van ‘the clash of civilizations’, hij toont wat de voedingsbodem van fundamentalisme is en beschrijft hoe imperialisten en moslimfundamentalisten vaak hand in hand lopen om gedeelde belangen te verdedigen. Ondanks hun wederzijdse scheldpartijen dienen de reactionaire baardmannen en de mannen in Versace-maatpak dezelfde god...
De heersende kliek in de VS zit met een groot probleem. Het verzet spreidt zich uit naar verschillende fronten en de steun bij de plaatselijke bevolking smelt zienderogen. Na de beelden van de folteringen slaat de zogenaamde 'morele superioriteit' nu als een boemerang terug in het gezicht van de bezettingstroepen.
“Er is geen enkele manier waarop je Irak kan vergelijken met Vietnam”, beet de Amerikaanse opperbevelhebber in Irak, luitenant-generaal Sanchez, de pers toe op een persconferentie in november vorig jaar. Naar aanleiding van de internationale betogingen op 20 maart tegen de bezetting van Irak, bekijken we in hoeverre de vergelijking tussen Irak en Vietnam nu eigenlijk opgaat.
Binnenkort is het één jaar geleden dat de Amerikaanse en de Britse legers Irak zijn binnengevallen. Ondertussen is het land ten prooi gevallen aan nog grotere armoede, onzekerheid, instabiliteit, brutale bezetting en terreur. Dit artikel maakt de balans op van een oorlog die nooit gestopt is.
De conservatieven hebben in Iran een klinkende overwinning geboekt bij de frauduleuze parlementsverkiezingen van 20 februari. We interviewden in januari de Iraniër M. Razi over de wijzigingen binnen het Iraanse regime en toestand van de werkende klasse. Zijn analyse geeft een goede achtergrond om de huidige gebeurtenissen te begrijpen.
In dit derde deel van het artikel belicht M. Razi de vooruitzichten voor de arbeidersbeweging in Iran. De tegenstelling tussen arbeid en kapitaal wordt voor het eerst in meer dan twee decennia van kapitalistische heerschappij zichtbaarder. Dit proces zal veel nieuwe kansen creëren voor de tussenkomst van revolutionairen. (Juli 2002) Deel vier wordt in de loop van de komende weken in het Nederlands vertaald.
Op zaterdag 13 december vatten Amerikaanse troepen eindelijk de man die hen maanden om de tuin had geleid. Zoals men in het oude Rome gevangenen in kettingen door de straten sleepte als blijk van triomf, zo werd Saddam opgevoerd voor de tv-camera’s, verwaarloosd en met een onverzorgde baard. Toch is er niets fundamenteel gewijzigd, geen van de kernproblemen is opgelost. De strijd zal blijven voortduren of zelfs erger worden. De bezettingsmacht zit vast in een poel van geweld.
Na de oorlog in Irak werd Iran van groot belang voor de Europese Unie, in het bijzonder voor landen als Frankrijk en Duitsland, die naast aantrekkelijke contracten gegrepen hebben. Intussen zijn er onderhandelingen geweest tussen EU-afgevaardigden en leidende figuren uit het Iraanse regime. M. Razi uit Iran analyseert de achtergrond waartegen deze ontwikkelingen plaatsvonden. Het originele artikel werd in juli 2002 in het Perzisch gepubliceerd op www.kargar.org en in Kargar-e Socialist nr. 114 in augustus 2002.
In dit vervolg gaat M. Razi dieper in op de houding van de twee facties binnen het Iraanse regime. De ‘hervormingsgezinde’ Khatami is helemaal niet zo baanbrekend nieuw en ook de autoritaire factie kiest voor toenadering tot de westerse grootmachten.