VS

Ten gevolge van de benoemingen van Trump krijgt de bedrijfswereld en het leger de VS meer dan ooit in haar greep. De aanwezigheid van hoge vertegenwoordigers uit de bedrijfswereld en de banken zijn altijd al een constante geweest in Amerikaanse regeringen. Donald Trump zet deze traditie verder. Desondanks verzet hij met zijn keuzes de bakens. Nooit eerder had een presidentieel kabinet zoveel vertegenwoordigers van de economische toplaag van het land.

De onwaarschijnlijke presidentskandidaat Donald Trump won de verkiezingen in de Verenigde Staten. Hoe is zoiets mogelijk en welke zijn de gevolgen? De spontane studentenbetogingen in heel het land tonen dat veel mensen niet bij de pakken willen blijven zitten. Hoe geraakt de linkerzijde nu vooruit? 

De Jongsocialisten, de sp.a en de PS steunen allen Hilary Clinton in de Amerikaanse presidentsverkiezingen als alternatief op de reactionaire Donald Trump. Adriano Messina, van de Marxistische Jongeren van de UGent, kruist hierover de pen (toetsenbord) met de Jongsocialisten. 

De campagne van Bernie Sanders spectaculair noemen is eigenlijk een understatement. Sinds deze 74 jaar oude socialist de strijd aanging voor de kandidatuursnominatie voor het Amerikaanse presidentschap, heeft hij een fantastisch parcours afgelegd. Nog geen jaar geleden was hij enkel bekend als burgemeester van Burlington en senator uit Vermont. Hij genoot weinig nationale, laat staan internationale, bekendheid. De partijtop van de Democraten dacht dat hij geen schijn van kans zou maken, maar wel kon helpen om progressieven te overtuigen voor de Democraten te stemmen. Vandaag is hij de enige uitdager van Hillary Clinton voor de nominatie en zit hij haar steeds nauwer op de hielen.

Bernie Sanders staat voor de georganiseerde politieke uitdrukkking van de linkse radicalisatie die zich sinds de crisis van 2008 heeft ontwikkelt. 

De huidige ‘primaries’ in de VS illustreren hoe het tweepartijenstelsel worstelt met haar eigen beperkingen. De links-rechts tegenstelling, de polarisatie die in min of meerdere mate de hele wereld beroert, krijgt een uitdrukking bij zowel democraten als republikeinen. 

Rellen en betogingen breken uit in de VS tegen het racistische politiegeweld. Wat is er aan de hand? 

Veertig jaar geleden, dag na dag, viel Saigon in de handen van de Vietnamese revolutionairen. Een 'leger van boeren' is er een in geslaagd de machtige militaire machine van de het VS imperialisme te verslagen. Hoe was dit mogelijk?

De afgelopen maand augustus werd de VS nog maar eens opgeschrikt door ‘police brutality’. Michael Brown werd doodgeschoten door de locale politie terwijl hij z’n handen oomhoog hield. Het gruwelijke incident lokte hevig protest uit.

De storm Sandy bracht de belabberde staat van de infrastructuur en de woningen op de voorgrond in het rijkste land ter wereld.
Nadat Obama in 2008 verkozen werd, vroeg men aan het volk wat zijn overwinning betekende. “Banen!” was het enthousiaste antwoord van een van de geïnterviewden. En toch is de officiële werkloosheid gedurende de eerste termijn van de Obama twee keer zo hoog als ten tijde van Bush. Dit is de naakte realiteit in het rijkste land van de wereld: democratie en welvaart voor de rijken terwijl de rest moet vechten om de eindjes aan elkaar te knopen en er geen politiek alternatief aangeboden wordt.
Waarom valt 'Labor Day' niet op 1 mei in de Verenigde Staten? Een beetje geschiedenis.
Een boeiende uitleg over de veranderingen in de Verenigde Staten
Een korte maar kernachtige analyse van de Occupy-beweging in de Verenigde Staten.
De ‘mol van de geschiedenis’ is al een hele tijd aan het graven in de Verenigde Staten. Een loonsverlaging hier, mensen uit hun huis gezet daar... Beetje bij beetje is de economische basis voor de American Dream geërodeerd, en daarmee de illusie dat het kapitalisme “het beste is van alle mogelijke werelden".
Ondanks het grote gejubel in de VS over de dood van Osama, groeien de sociale en politieke tegenstellingen. De verhoogde vakbondsactiviteit en brede sympathie waarop ze kan rekenen is lang niet meer vertoond in het land.
De vakbondsstrijd in Wisconsin inspireert anderen in de VS om in actie te treden. Een kentering in de sociale strijd is in de maak.
De revolutionaire golf die de Arabisch sprekende wereld overspoelt inspireert ook vele mensen ver daarbuiten. Zo is er in de VS momenteel het grootste sociale conflict aan de gang sinds de grote depressie van de jaren 1930. Na meer dan een week van demonstraties door personeel van de publieke sector wordt de stad Wisconsin snel een referentiepunt voor velen in Amerika wiens levensstandaard bedreigt wordt.
Een recente opiniepeiling van het Pew Research Center, een van de meest gerespecteerde enquêtebureaus in de VS, vroeg meer dan 1.500 willekeurig gekozen Amerikanen om hun reacties te beschrijven op termen zoals ‘kapitalisme’ en ‘socialisme’. Het bedrijf publiceerde een samenvatting van de resultaten van de enquête met de titel: ‘het socialisme niet zo negatief; het kapitalisme niet zo positief.’
De olieramp in de Golf van Mexico, veroorzaakt door de Britse multinational BP, maakt weer duidelijk hoe het kapitalisme met de natuur en ecologie omgaat. Terwijl miljoenen liters olie de zee instromen en uiteindelijk op de Amerikaanse stranden terecht zullen komen knijpt de CEO van BP er even tussenuit. Hij gaat zeilen.
De documentaire Capitalism, a Love Story van Michael Moore komt binnenkort weer twee keer op de schermen. Telkens op een solidariteitsavond met de werknemers van Opel, Carrefour, Jonhsons Control in Geel en Deurne. Onze Amerikaanse kameraden schreven een interessante recensie van de film.
Obama werd verkozen midden in de grootste financiële crisis sinds de Tweede Wereldoorlog, op basis van een boodschap van hoop. De boodschap “Yes we can!” klonk tot ver buiten de Verenigde Staten door en zorgde voor een golf van optimisme. Wat blijft daar een jaar nadien van over? Bitter weinig: een overzicht.
Barack Obama, de president van de Verenigde Staten, kreeg dit jaar de Nobelprijs van de Vrede. Obama's beleid zou voor vrede zijn, maar daar is niet veel van terecht gekomen.
Een studie van Emanuel Saez, een econoom van de universiteit van California-Berkeley, wijst erop dat het verschil in inkomens tussen de rijken en de armen in de Verenigde Staten hoger is dan het sinds 1917 al geweest is.
Het Laatste Nieuws publiceerde een kort artikel met als titel: '47% Amerikanen gelooft niet meer in kapitalisme'. De enquête van het befaamde peilbureau Rasmussen zet serieuze vraagtekens bij het beeld dat hier vaak heerst over de Amerikanen. Het is geen toeval dat een aanzienlijk deel van de heersende klasse haar volle gewicht achter de kandidatuur van Obama gooide.
Het kapitalisme zit in het moeras. De crisis, begonnen in de zomer 2007 in de VS, is nu een recessie van wereldformaat waarvan de gevolgen onvoorspelbaar zijn. De gelijkenissen met de grote crisis van 1929 zijn ontegensprekelijk. Dit voorspelt niets goed voor de heersers van deze wereld.
We berichtten enkele weken geleden over de bedrijfsbezetting bij Republic Window & Door in Chicago. Dankzij deze actie kregen de arbeiders alle opzegvergoedingen en achterstallige vakantiegeld uitbetaald. Je kan hier filmpjes bekijken.
Onder druk van economische chantage en veel lobbywerk stond de Bush-regering een noodkredietlijn van 17,4 miljard dollar toe aan de Amerikaanse autosector. Tegelijk zetten congresleden de aanval in op de CAO's en het sociaal fonds van gepensioneerden.
Vrijdag 5 december bezetten zo'n 300 arbeiders van de fabriek Republic Window & Door in Chicago de vestiging en eisten dat het bedrijf de opzegvergoedingen en achterstallige lonen betaalt. U leest het goed: een bedrijfsbezetting in de VS!
Het zijn goede tijden om een revolutionair socialist te zijn. Na lange verkettering stuiken de heilige huisjes van het kapitalisme één na één in elkaar. En de Amerikaanse verkiezingen tonen aan dat zelfs in de VS de kiemen van revolutie aanwezig zijn.
Wat voor presidentschap kunnen we nu van Obama verwachten? Hij mag dan wel veel inspirerende en belovende dingen gezegd hebben tijdens zijn campagne, maar als je tussen de regels leest is het duidelijk dat hij ervoor gezorgd heeft zich tot weinig concreets te verbinden.
De VS hebben een nieuwe president gekozen. Op 20 januari 2009 zal Barack Hussein Obama ingezworen worden als de 44ste president van de Verenigde Staten. Samen met de dramatische wending in de economische situatie, markeert dit een definitief keerpunt in de geschiedenis van het land en de wereld. Een analyse van John Peterson van onze Amerikaanse zusterorganisatie WIL.
De uitbundige beelden op tv laten slechts één conclusie: er is iets fundamenteel veranderd in de VS. De campagne voor Obama heeft zeer veel losgemaakt. Na jaren van frustratie onder Bush en decennia, ja zelfs eeuwen van uitbuiting heeft de onderkant van de samenleving gesproken.
Het is officieel: Barack Obama is de presidentskandidaat van de Democratische Partij. Zijn snelle klim naar nationale bekendheid en zijn eventuele nominatie bezorgt miljoenen werkende mensen en jongeren duizelingen van hoop op werkelijke verandering.
De berichtgeving over de Amerikaanse voorverkiezingen kunnen we gerust een mediahysterie noemen. Over het bitse gevecht tussen Clinton en Obama krijgen we de smeuïge details, wat betreft inhoud blijven we echter op onze honger zitten.
De campagne om de volgende Amerikaanse president te verkiezen komt op volle kracht. De voorverkiezingen zijn begonnen. Zoals gewoonlijk gaan ze gepaard met een hele mediahysterie die laat uitschijnen dat er grote verschillen bestaan tussen de kandidaten.
In elke kapitalistische groeiperiode is er een element van speculatie, maar in de huidige groeiperiode is het speculatieve element belangrijker dan ooit tevoren. Tot nu toe heeft de economie van de VS een recessie kunnen vermijden, maar de groeivertraging is een feit. De Amerikaanse schuldenberg is onhoudbaar. De nervositeit van investeerders manifesteert zich in de crisis op de beurzen.
Toen Bush in 2004 herverkozen werd, zag een groot deel van de linkerzijde alles zwart tegemoet. Wij voorspelden echter dat hij die verkiezingsoverwinning zou betreuren. De neoconservatieve dromen over een toekomstige wereld onder Amerikaanse dominantie zijn omgeslagen in een nachtmerrie voor het Witte Huis.
De Noord-Amerikaanse arbeidersbeweging ondergaat grote veranderingen waar we ook lessen uit kunnen trekken voor België.
De Noord-Amerikaanse automobielindustrie ondergaat de tweede grote herstructureringsfase in 25 jaar. In deze context hebben een aantal syndicalisten de handen in elkaar geslagen voor een nieuwe basisbeweging: Soldiers of Solidarity.
Orkaan Katrina en de massale schade die ze aanrichtte, legde op brutale wijze de tegenstellingen tussen rijk en arm in de VS bloot. John Peterson van de Workers International League legt in een interview uit wat het effect is op het bewustzijn van veel Amerikanen.
Katrina zal lang herinnerd worden als een historisch keerpunt. De orkaan weekt nu al heel wat los in de VS. Miljoenen Amerikanen brengen de ramp in verband met de oorlog in Irak, de grote besnoeiingen in de sociale zekerheid, de belastingsverminderingen voor de rijken en de onbekwame voorbereiding op deze moordende storm waarvan de overheid wist dat ze vroeg of laat ging komen. Een verslag van onze Amerikaanse kameraad John Peterson.
Bush is een offensief gestart om de sociale zekerheid te 'hervormen'. Hij wil het Amerikaanse volk ervan te overtuigen dat het pensioensysteem voor ouderen en gehandicapten in een crisis verkeert, en dat privatisering noodzakelijk is om het te redden. Een analyse van onze Amerikaanse zusterorganisatie, the Workers International League.
Voor veel mensen is Bush de verpersoonlijking van alle kwaad in de wereld. Hij is echter meer nog de verpersoonlijking van het Amerikaanse kapitaal, en handelt overeenkomstig.
Volgens sommigen haalt protesteren in België tegen Bush toch niets uit. John Peterson uit de VS verklaart waarom het wél belangrijk is dat we hier onze stem verheffen tegen de spreekbuis van de Amerikaanse multinationals.
De Amerikaanse presidentsverkiezingen wijzen op alweer een keerpunt in het snel veranderende bewustzijn van de Amerikaanse arbeidersklasse. De uitkomst verbrijzelde de hoop van miljoenen mensen die oprecht dachten Bush kwijt te kunnen geraken door voor een ‘minder kwaad’ te stemmen. Een artikel van John Peterson uit de VS.
Een recente peiling van Reuters/DecisionQuest toont dat maar liefst 61 procent van de Amerikanen de afgelopen vier jaar het vertrouwen in hun leiders en instellingen verloor. De verkiezingen worden een nek-aan-nekrace tussen Bush en Kerry. Toch zegt dezelfde peiling dat de Amerikanen beiden beschouwen als zeer middelmatige figuren.
Onlangs vond de Republikeinse nationale conventie plaats in New York, terwijl honderdduizenden door de straten betoogden. Deze demonstraties waren een opmerkelijke heropleving in de protestbeweging die grotendeels in elkaar was gezakt na het begin van de vijandigheden in Irak.
Het gaat niet goed met het land van de vrijheid. Amerika kan de rol van motor van de wereldeconomie niet meer aan. Ondertussen weegt de bezetting van Irak als een loden bol aan het been. Wij spraken over het bewustzijn van de Amerikanen, de nakende verkiezingen, de impact van Fahrenheit 9/11 en tal van andere onderwerpen met John Peterson, oprichter van YFIS en hoofdredacteur van de Amerikaanse Socialist Appeal, het blad van de WIL.
Met zijn nieuwe film Fahrenheit 9/11 zet Michael Moore de Amerikaanse president Bush volledig in zijn blootje. En gelijk heeft hij. Het is toch godgeklaagd dat een stompzinnige en harteloze persoon als Bush zoveel over de wereld heeft te zeggen?
Recente uitspraken van Christian Defouloy, de ‘ex-voorzitter van de Republikeinen in België’, tonen aan dat Bush zelfs steun verliest binnen zijn eigen basis. Dat Defouloy oproept voor een stem voor John Kerry zegt echter al genoeg over deze laatste...
Vanuit de huidige problemen in Irak is het interessant om eens terug te blikken op Vietnam. Daar leden de Amerikanen een zware nederlaag, ondanks hun militaire overmacht. De mythe wil dat de studenten de strijd tegen de Vietnamoorlog aanvoerden. Maar wat zeggen de feiten?
Op het einde van dit jaar mag men ook in de Verenigde Staten naar de stembus. Ook nu weer belooft het een weinig verheffend schouwspel te worden, met twee kandidaten, George W. Bush en John Kerry, die men nauwelijks van elkaar kan onderscheiden.
De nieuwe Amerikaanse militaire doctrine heeft de doos van Pandora geopend. Het ene land na het andere ontwikkelt een agressiever buitenlands beleid. Ook Rusland en Frankrijk behouden zich nu het recht op een ‘preventieve aanval’ voor.
Op 16 juli 2002 publiceerde In Defence of Marxism (www.marxist.com) deze analyse van een interview op BBC Four met de beroemde Amerikaanse schrijver Gore Vidal. Hoewel het artikel al bijna een jaar geleden uitkwam, publiceren we het hier wegens de inzichten die het biedt op de huidige toestand van het Amerikaanse kapitalisme.
Het economische falen van het Romeinse Rijk zaaide politieke verdeeldheid en bracht het Rijk ten val. Dat zou ook het Amerikaanse imperium kunnen overkomen in het begin van de eenentwintigste eeuw, net zoals dit het Britse Rijk overkwam begin twintigste eeuw.
Het Amerikaanse imperialisme heeft af te rekenen met veel tegenslagen. Frankrijk en Rusland dreigen ermee hun veto te gebruiken in de VN-Veiligheidsraad. De belangrijkste bondgenoten kampen met forse tegenstand op het thuisfront. Maar zullen de VS hun beslissing herroepen en hun troepen alsnog terugtrekken? Wij denken van niet.
David May, Amerikaans marxist, blikt terug op het jaar 2002, de band tussen de AFL-CIO vakbonden en de Democratische partij en legt uit waarom het noodzakelijk is te breken met deze kapitalistische partij en te strijden voor een onafhankelijke opstelling van de arbeidersklasse.
Een van de meest verborgen bladzijden van de Amerikaanse geschiedenis, de revolte van de GI's in Vietnam tegen de oorlog, hebben we geprobeerd in dit artikel tot leven te brengen. De herinnering aan de disintegratie van het machtigste leger ter wereld blijft gegrift in het geheugen van de Amerikaanse burgerij. De nieuwe generaties jonge anti-oorlogsactivisten en revolutionairen moeten zich deze geschiedenis nu ook eigen maken.
In politiek en oorlog lacht Vrouwe Fortuna al te kort. Dat mag de regering van Bush Jr. nu ondervinden. Nadat Bush zijn kwestieuze presidentsverkiezing deed vergeten door een ‘glorieuze’ campagne tegen het terrorisme, keerde de crisis van het kapitalisme opnieuw de kansen van Amerika’s ideale cowboy. Het Enronschandaal knaagt aan een van de belangrijkste peilers van het Amerikaans kapitalisme, de burgerlijke staat, en luidt de volgende etappe van de economische crisis in.
Over de apocalyptische taferelen in Manhattan en Washington D.C. is de laatste dagen veel gezegd en geschreven. Los van enkele extremisten is iedereen het eens dat terrorisme verwerpelijk is. Onschuldige mensen sterven of zijn voor het leven verminkt, families en vrienden worden brutaal uit elkaar gerukt. Marxisten gaan akkoord met deze morele verwerping van terrorisme. Maar wij willen verdergaan dan een louter emotionele reactie. Rationeel gezien is terrorisme contraproductief, het speelt in het voordeel van de meest reactionaire delen van de elite.
Dinsdag 11 september 2001 werd de wereld door elkaar geschud door het nieuws van de meest verwoestende terroristische aanslag in de geschiedenis. Op een dag tijd is de grootste supermacht die de wereld ooit heeft gezien een reus op lemen voeten gebleken. De machtigste militaire staat heeft zijn machteloosheid tegenover terrorisme getoond.
Nu de Amerikaanse economie begint te slabakken en het tekort op de buitenlandse handel een recordhoogte heeft bereikt, zal Bush zich genoodzaakt zien om kordaat te handelen op het internationale terrein. De kapitalisten vormen de heersende klasse in de VS en Bush is hun vertegenwoordiger. Ze zullen dan ook op hem een beroep doen om hun belangen op wereldschaal veilig te stellen.
Bush en zijn partij hebben een zeer slechte reputatie op het vlak van arbeidswetgeving, vakbondsrechten, samenleven, persoonlijke vrijheden en de algemene leefkwaliteit van de arbeidersklasse in de VS. De wereld kan zich verwachten aan een kopie van George Bush Sr. De nieuwe is alleen nog meer reactionair en veel minder ervaren.
Heeft de Amerikaanse jeugd nog idealen? Krijgen de ideeën van het socialisme geen voet aan de grond in de VS? Onderstaand artikel mag ons op enkele punten bombastisch in de oren klinken, maar het toont wel aan dat zich het een en andere roert onder de Amerikaanse jeugd.
Wie zal de volgende president van de VS worden? Voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis weet men twee weken na de stembusslag nog altijd niet wie president zal worden. Het kiescollege staat onder vuur in de media en misschien straks ook in de rechtbank.
Wat is veranderd sinds de publicatie van het vorig artikel over de Amerikaanse verkiezingen? Veel! George Jr. Bush (de kandidaat van de Republikeinen en zoon van de voormalige president George Bush) en Al Gore (kandidaat van de Democraten) bevinden zich nu in een nek-aan-nekrace, terwijl Ralph Nader (kandidaat van de Groenen) zijn programma drastisch heeft aangepast ten gevolge van zijn groeiende aanhang.
De ‘ezel en de olifant’ hebben altijd hetzelfde bed gedeeld. Amerikanen kennen de incestueuze praktijken van het tweepartijstelsel al jaren. Dit jaar lijkt het of iemand anders zal meespelen in de Greatest Show on Earth, namelijk Ralph Nader, de kandidaat van de Groenen.
De gevolgen van de jarenlange onderdrukking van de arbeiders in de VS is een breekpunt aan het bereiken. De plaag treft niet alleen meer de arbeiders, de gevangenen van de "prikklok", maar ook de jeugd. Van postbedienden tot verkopers, van klaslokalen tot bestuurslokalen beginnen de gewelddadige perversiteiten van de kapitalistische samenleving te schijnen doorheen de stars en stripes van Amerika.
De meeste Europeanen kijken als een vis in een bokaal naar het spektakel rond de seksperikelen van de Amerikaanse president. Hoe is het mogelijk dat de machtigste politicus van deze planeet zijn job dreigt te verliezen wegens schuinschaatserij? En jongens, de hypocrisie van het gebeuren! Het Star-rapport dat onder druk van de preutse Republikeinen werd vrijgegeven bevat meer schunnigheden dan in een volledige jaargang van de Jerry Springer show worden weggeknipt.
De motieven van de VS voor hun "vergeldingsactie" in Afghanistan en Soedan onder de loep genomen.