Terwijl alle andere ministers met bezuinigingen bezig zijn of hoogstens enkele schaarse miljoenen investeren in essentiële diensten, kreupel door tientallen jaren bezuinigingen, is er één die de mil-jarden kwistig rondstrooit: Theo Franken, de minister van defensie. België behaalde vorig jaar voor het eerst de oude NAVO-norm van twee procent defensie-uitgaven, een stijging van 4 miljard.
Maar die norm is ondertussen, onder impuls van Trump en zijn gewillige slaaf Rutten, opgetrokken tot 5% tegen 2035. Dit is volstrekt onrealistisch. De Belgische regering mikt op een norm van 2,5 procent tegen 2034; dat zou een stijging van 13 miljard euro betekenen ten opzichte van 2024, toen er 7,9 miljard euro werd uitgegeven.
Alles wordt uit de kas gehaald om het publiek deze gigantische bedragen te doen slikken. Zo was er brede media-aandacht voor de wapenbeurs (BEDEX) in Brussel. Vertegenwoordigers pronkten met hun materiaal en bezoekers, ook kinderen, mochten de wapens uittesten. Voor de defensiebe-drijven is zo’n beurs van groot belang: met de verhoogde defensiebudgetten valt er heel veel geld te verdienen.
Onveilige wereld
De Verenigde staten blijven de sterkste imperialistische macht ter wereld, die nooit aarzelt om haar belangen met wapens te verdedigen. Maar zij zijn niet meer zo dominant als voorheen. Dat geeft kansen aan kleinere imperialistische machten, wat de wereld alleen maar onveiliger maakt. Vooral de groeiende economische en militaire macht van China baart de VS zorgen en daardoor herzien zij vroegere allianties. Door de wispelturigheid van Trump wordt dit proces, dat al langer gaande was, nog verscherpt. Vandaar het krankzinnige avontuur in Iran en de boodschap dat de Euro-peanen hun eigen boontjes moeten doppen. Slaafs voldoen nagenoeg alle Europese landen hie-raan, België inbegrepen.
De economische situatie
Dit komt op een moment dat de Europese landen economisch achteruitgaan, vergeleken met de rest van de wereld. Uiterst trage groei gaat samen met een steeds groeiende schuldenberg. Ons land heeft in 2026 een begrotingstekort van ongeveer 25,1 miljard euro. Om aan de Europese be-grotingsregels te voldoen, moet de regering-De Wever, boven op alle eerdere besparingen, nog 4,9 miljard euro extra vinden tegen 2029. Ludo De Brabander, woordvoerder van Vrede vzw, schrijft dat zij, daar bovenop, de komende jaren (2026-2034) nog 34 miljard euro aan investeringen plant in wapens en militair materieel, vastgelegd in een programmawet. De contracten worden nu getekend, maar zullen pas in de komende jaren worden vereffend. Ook als de Belgische regering bij de volgende verkiezingen zou veranderen, is er daarom geen weg terug.
Niet alleen dreigt dat de schuldenberg nog gigantisch te vergroten, uitgaven aan defensie zijn ook een gekende aanstoker van inflatie. Tanks, bommen en raketsystemen zijn grotendeels onproduc-tieve investeringen, een last eerder dan een voordeel voor de economie. Om dat nadeel te bestrij-den kent het kapitalisme slechts één oplossing: verdere sociale afbraak. De Financial Times, een klassieke spreekbuis van het kapitaal, is daarover heel duidelijk: “De hoge niveaus van sociale uit-gaven in de tweede helft van de 20e eeuw, waren het product van uitzonderlijke historische om-standigheden. Die voorwaarden bestaan vandaag niet langer.”
Kapitalistische drogredenen
Alle Europese regeringen zijn intussen gevallen voor de lokroep van het militarisme. In maart 2025 maakte de Europese Commissie het mogelijk om tijdelijk meer schulden te maken voor defensie-
uitgaven. Duitsland, dat jarenlang de creatie van nieuwe schulden blokkeerde, ging gretig akkoord. Het Duitse parlement stemde over grondwetswijzigingen die een groot herbewapeningspro-gramma mogelijk maken.
De angst voor het “Russische gevaar” wordt daarbij als argument gebruikt, maar men probeert ons ook wijs te maken dat de wapenwedloop economische voorspoed zou brengen. De Duitse defen-siesector wordt gezien als het lichtpuntje in de kreunende industrie. De financiële krant De Tijd vraagt zich af of al die uitgaven de “krasselende grootste economie van Europa eindelijk weer op het pad van structurele groei kunnen zetten.”
Afgezien van het feit dat dit economische onzin is, verbergt het een lelijke waarheid: het Europees kapitaal, het Duitse voorop, laat Europa in de steek. Het investeert zwaar onvoldoende, ondanks reusachtige winsten in het verleden. Industriële giganten als Volkswagen en BASF schrappen plannen in eigen land en in de haven van Antwerpen, maar blijven wel in China investeren.
Europees imperialisme
De Europese landen zijn de uitvinders van het imperialisme op kapitalistische basis. Maar de tijd is al lang voorbij dat ze op die manier de rest van de wereld konden onderwerpen. Vandaag spelen ze hoogstens tweede viool onder de vleugels van de VS. Zij zouden daar liefst blijven, maar in Trump-tijden houden ze er ook rekening mee eventueel op eigen benen te moeten staan. Maar hun imperialistische zijn dromen niet opgegeven. Grotere militaire slagkracht zou hen in staat stel-len meer in andere landen tussen te komen, in het bijzonder in Afrika. Ook Franken heeft daar al op gealludeerd (ter verdediging van de democratie natuurlijk, wat dacht je). Andere Europese lan-den bieden onbeschaamde steun aan het repressieve Rwandese regime. Het meest sprekend is natuurlijk de aanhoudende diplomatieke, militaire en financiële steun aan het Israël van Netanyahu. Protest daartegen wordt in gans Europa gecriminaliseerd.
No war, but class war
Klassenstrijd is de enige manier om deze waanzin te stoppen. Militarisering bedreigt alle verwor-venheden waar onze voorouders voor gevochten hebben. Het zal ons geen veiligheid brengen, laat staan “onze democratische waarden beschermen”. In tegendeel, het leidt tot repressie tegen en verarming van de eigen bevolking en vergroot de kans op conflicten en oorlog.
Maar wij zijn geen naïeve pacifisten. Wij zijn revolutionairen omdat wij een wereld willen waar de werkende bevolking de baas is en niet een handvol steenrijke kapitalisten. In zo’n wereld, een so-cialistische wereldfederatie, zouden de volkeren er alle belang bij hebben om samen te werken, ervaringen te delen en zou er geen reden meer zijn om oorlog te voeren. In het kapitalisme kan dat niet, daar is concurrentie ingebakken in het systeem en aarzelen de verschillende kapitalisten niet om hun concurrentiestrijd met militaire middelen voort te zetten.
Wil je een wereld zonder oorlog: bereid de socialistische revolutie voor!
