De crisis van het kapitalisme heeft geleid tot een stemming van wantrouwen en massabewegingen over de hele wereld. Als onderdeel van deze algemene stemming zijn de afgelopen jaren ook een aantal spontane bewegingen ontketend tegen de vele vormen van onderdrukking die verschillende lagen van de arbeidersklasse onder het kapitalisme ervaren.
Inspirerende bewegingen zoals Black Lives Matter, de wereldwijde demonstraties tegen het geweld tegen vrouwen op 8 maart, en elementen van de anti-Trump-beweging zijn slechts enkele recente voorbeelden van de toenemende wens van arbeiders en jongeren om onderdrukking en discriminatie te bestrijden. Een bepaald perspectief dat is overgenomen bij de leiding van veel van deze bewegingen – vaak leden, of beïnvloed door het academisch links – is dat van ‘intersectionaliteit’. Daarom is het niet verassend dat een laag jonge mensen en studenten die zich politiek aan het ontwikkelen zijn als onderdeel van deze bewegingen, onderdrukking door deze lens gaan bekijken. Maar wat betekent intersectionaliteit, is het nuttig om onderdrukking te bestrijden en is het verenigbaar met het marxisme?
