Volkswagen Vorst is reeds aan haar vierde stakingsdag toe op nauwelijks één maand tijd. Hieronder leest u hoe en waarom de arbeiders van VW op 28 oktober meededen.
5u30 vrijdagochtend op nummer 201 van de 2de Britse Legerlaan, nabij
Vorst Nationaal. Een honderdtal militanten staat piket. Sommigen onder
hen sinds twee uur ’s nachts, halverwege de nachtploeg. Maar de
nachtploeg staakt pas in de nacht van vrijdag op zaterdag. Vijfentwintig paletten
werden reeds verbrand. De nachtploeg komt buiten. Pamfletten worden
aangenomen ; er staat niemand van de ochtendploeg klaar om binnen te
gaan. Er zal ook niemand komen opdagen, behalve voor het piket en de
betoging. Er wordt 600 man verwacht voor de betoging. Een tiental bussen
staan klaar om het piket om 9 uur op te pikken en naar Brussel Noord te
vervoeren.
Volkswagen ligt plat voor 100 procent. Het is de vierde keer op minder dan één
maand tijd. Eerst was er 7 oktober. Dan werden er de week erna
verschillende werkonderbrekingen gehouden. Vorige week staakte
Volkswagen 32 uur. Is het toeval ? Alleszins een mooi symbool. Erik
Tittelboom -delegee bij Volkswagen- vertelt :
We hielden eerst een algemene vergadering van ploeg 1. Er was veel volk en iedereen had
snel begrepen waar het om ging. Maar ze gingen terug aan het werk. In de namiddag was het de beurt aan ploeg 2. Die was nog massaler aanwezig en ze is spontaan in staking gegaan.
Ik heb nog nooit zo weinig moeten uitleggen aan de gasten. Iedereen weet wat er op het spel staat. Iedereen weet : ’t is nu dat we iets moeten uit de kuip halen of
niet. Daarom voel je : t’is menens, we gaan er voor . Dit gevoel was
alomtegenwoordig. Jacques Guilmot vult aan : De jongeren weten waar
het om draait. De ouderen ook. Iedereen is betrokken. Het zit diep en
het komt van ver. Dit gaat een sterke beweging worden. Een beetje de
combinatie van de stakingen die we hadden tijdens de witte beweging en
tegen het globaal plan. Onze vakbondsploeg staat er terug, eensgezind.
De jongeren hadden wel wat schrik: “hoe moet ik het aanpakken als de
gasten de ketting stil leggen?; gewoon meedoen, zo simpel is dat !”
Hebben ze ook gedaan en nu is er zelfzekerheid. Wat we écht nodig
hebben is een leiding die er voor gaat. Maar we zullen haar wel in rug
duwen. Het komt van onderuit en dat is in België altijd moelijk te
stoppen.
De syndicale ploeg heeft een stukje straattheater voorbereid. Opnieuw
de patroon met z’n hoge hoed maar ditmaal krijgt iedereen schmink :
witte haren en diepe rimpels
. Werken tot je erbij neer valt
Er
wordt wat gelachen, de groepjes groeien aan. Vlamingen en Walen samen,
de oude garde zij aan zij met de nieuwe lichting. Deze komt van de
vloer. Het zijn jonge arbeiders die niet meer geloven in de
consumptiemaatschappij. Nie mé ons ! Een vijandbeeld is er en een
tegenstander ook : patronaat en de anonieme aandeelhouders van
multinationals ; de regering is het tweede doelwit : “we moeten ze
doen vallen”. Verhofstadt buiten !
Jean :
Het is een maatschappelijke kwestie aan het worden en dit politiseert op goeie grond de mensen én ook onze achterban. Volgende weken gaat het grimmig worden. Dewael heeft alle burgemeesters aangeschreven dat het gedaan moet zijn met de kruispunten te bezetten. Ook de burgemeester van Vorst heeft ons gewaarschuwd : we mogen de doorgang niet blokkeren. Gaan wij ons daaraan storen ? Neen, de krachtmeting moeten we toch aangaan, vroeg of laat ; dus beter vroeg dan te laat !
Negen uur : de bussen vertrekken naar het Rouppeplein waar metaal
Brabant en Brussel verzamelen. De jolige bende verlaat het plein voor
de fabriek. Samen lachen want er wordt niet gewerkt. De staking is een
succes. Niemand werkt graag onder de huidige werkomstandigheden.
Niemand kan fier zijn van z’n job en met z’n loon uitpakken. Het kost
allemaal zweet en stress. Niemand is bereid zo te leven tot z’n 60
jaar. Daarom is de jeugd erbij.
