Vorige week ging het
Belgische gasbedrijf Distrigas over de toonbank bij Suez voor de prijs
van 4,8 miljard euro. Koper is de Italiaanse gasreus ENI. De hoge
aankoopprijs kunnen ze dankzij hoge doorvoertarieven rustig
terugverdienen aan hun klanten.
Vandaag [29 juni, nvdr] ging het
Belgische gasbedrijf Distrigas over de toonbank bij Suez voor de prijs
van 4,8 miljard euro. Koper is de Italiaanse gasreus ENI. De koopsom
lag zo hoog omdat Distrigas een paar zeer lucratieve doorvoercontracten
op basis van hoge tarieven in de portefeuille heeft. Eerder werd de
beslissing van de Belgische openbare energieregulator CREG om deze
tarieven grondig te verlagen teniet gedaan door de regering, met
instemming van PS-minister van energie Paul Magnette. Daardoor blijft
de waarde van Distrigas erg hoog en is het dus kassa-kassa voor Suez.
ENI van haar kant hoeft zich weinig zorgen te maken. De hoge
aankoopprijs kunnen ze dankzij hoge doorvoertarieven rustig
terugverdienen aan hun klanten. Aan het einde van de keten staan uw en
mijn gasfornuis…
Datzelfde geldt voor
de belasting van 250 miljoen euro die minister Magnette wou aansmeren
aan Electrabel maar waarvoor hij ondertussen werd teruggefloten door
premier Leterme. Zo’n belasting mag immers worden verrekend in de prijs
aan consument. Alleen indien Electrabel een milde schenking aan de
gemeenschap zou gedaan hebben mag dat niet.
Maar zo zit de wereld niet in elkaar heeft Magnette ondertussen
geleerd. Het is tenslotte uw energie niet, maar die van de aandeelhouders van Suez/Electrabel en nu ook van ENI.
Paul Magnette wordt
naïviteit verweten. Al even naïef is echter de visie van Karel Van
Miert. Die rekent er nog altijd op dat “vrije concurrentie” een
neerwaartse invloed zal uitoefenen op de energieprijzen. Alsof de zes
grote electriciteitsgroepen van Europa de markt niet territoriaal onder
elkaar verdelen en op die manier de prijzen op een hoog niveau kunnen
handhaven.
De laatste in de rij
der naïevelingen ben ikzelf. Ik blijf voorstander van een Belgische en
Europese energiesector in openbare handen. Omdat dit de enige manier is
om zowel de prijs als de ecologische kwaliteit van energie democratisch
aan te sturen. Het grote voordeel van mijn “naïef” idee is dat het
werkt als je het kan realiseren. Maar daarvoor is politieke moed nodig.
En wellicht moet die iets langer dan vijf minuten worden volgehouden.
