In mei 2026 hebben de Belgische regering en de regionale regeringen een wetsontwerp aangenomen dat de politie toestaat om met dwang woningen binnen te dringen om mensen in “illegaal” verblijf op te pakken, rechtstreeks bij de mensen die hen willen opvangen. Een gelijkaardige tekst werd al in 2018 voorgesteld, en werd destijds fel bekritiseerd door Maxime Prévot (nu federaal minister van Les Engagés) zelf, die toen beweerde ertegen te zullen strijden. Acht jaar later was hij echter aanwezig in de gemeenteraad van Namen om diezelfde verachtelijke wet te verdedigen en goed te keuren…
Dit is weer een nieuw voorbeeld van de burgerlijke hypocrisie, die niet aarzelt om de repressie op te voeren naarmate de crisis van haar systeem zich verdiept. Het motto “verdeel en heers” is inderdaad actueler dan ooit. Zozeer zelfs dat ze niet eens hun grondwet hoeven te schenden: de onschendbaarheid van de woning die daarin staat vermeld (art. 15) is nooit meer geweest dan een onschendbaarheid “behoudens de gevallen bij wet bepaald”. Het volstaat dus dat ze een wet stemmen die de deur opent. Het burgerlijk recht hoeft zichzelf niet te verloochenen om te onderdrukken, het heeft de clausule van bij het begin voorzien. Buitenlandse werknemers blijven het doelwit van de burgerij en haar media, die hen van alle kwalen beschuldigen om de Belgische werknemers af te leiden van de echte schuldigen, van de echte verantwoordelijken en de problemen van de kapitalistische samenleving. Deze wet criminaliseert ook de solidariteit nog wat meer, terwijl die nochtans een essentieel en historisch onderdeel is van het arbeidersverzet tegen de aanvallen van bezuinigingsregeringen.
Het zoeken naar zondebokken is een permanente methode van het kapitalisme. Ze steekt bij elke crisis de kop op om de woede af te leiden. En vandaag, naarmate de crisis van het systeem zich verdiept, neemt ze alleen maar toe. Ze richt zich op de meest verarmde groepen, die de schuld moeten krijgen van de gevolgen van een systeem dat hen nochtans op de meest gewelddadige manier uitbuit. Zij zijn het die gedwongen worden de meest precaire jobs te aanvaarden. En dat allemaal in het voordeel van de werkgevers. Want die weten heel goed dat werknemers zonder papieren moeilijk hun rechten kunnen opeisen, omdat ze vrezen hun enige bron van inkomen te verliezen en nog meer sociaal uitgesloten te worden.
Boven op deze wetten komt nog een nieuwe reeks waanzinnige en racistische Europese richtlijnen over het uitzetten van migranten en de massale investering in “hubs”: een mooie naam voor iets dat meer weg heeft van een onmenselijk en gedwongen interneringskamp dan van een wachtzaal. Uiteraard zonder te spreken over de onvoorwaardelijke steun van België aan genocide plegende staten, aan bedrijven die landen in de neokoloniale wereld vernietigen en zo de onderdrukten tot gedwongen migratie drijven.
Wij hebben er geen enkel belang bij onze kameraden zonder papieren deze hel op aarde te laten ondergaan. Meegaan met de discriminatie van buitenlanders is simpelweg medeplichtigheid met de kapitalistische uitbuiter. Klasseneenheid is nu meer dan ooit noodzakelijk tegenover de opkomst van extreemrechts en tegenover de regeringen van bezuinigers die onophoudelijk arme buitenlanders aanvallen. In werkelijkheid is er maar één gezamenlijke strijd van de onderdrukten van de hele wereld die een einde kan maken aan dit tanende maatschappijmodel.
Als revolutionaire communisten moeten we de werknemers die zich laten meeslepen door racistische woede, duidelijk maken wat hun echte vijanden en hun ware klassenbelangen zijn. Daarvoor moeten we een correct antwoord bieden op de misleidende lokroep van extreemrechts en onophoudelijk uitleggen hoe belangrijk klassensolidariteit is in de strijd om de kapitalistische parasieten en hun politieke lakeien omver te werpen; zie hebben niets anders meer te bieden dan bezuinigingen om hun staatsracisme te verdoezelen.
