Het massale verzet in het Franstalig onderwijs kende in mei-juni een hoogtepunt. Onderwijspersoneel en leerlingen organiseerden betogingen, stakingen, sit-ins, boycots, discussies en ludieke acties. Het is duidelijk dat de autoriteiten dit niet hadden zien aankomen. De politie pakte de betogingen hard aan en viseerde de jongste leerlingen, liefst diegenen met migratieroots. De regering twijfelde en wankelde, maar duwde de waanzinnige besparingen door: van 20 naar 22 uren voor de klas zonder loonsverhoging, einde van de vaste benoeming en pensioenregeling, besparingen in infrastructuuronderhoud, verloedering van het beroepsonderwijs, strengere slaagnormen om ‘prestatie- en inspanningscultuur’ bij leerlingen aan te wakkeren…
De minister klopt zich nu op de borst dat het begin van het schooljaar ‘sereen’ zou verlopen. Maar niets is minder waar. Het lerarentekort is plotsklaps ‘opgelost’ door leerkrachten twee lesuren langer te laten werken – wat in feite neerkomt op een halve dag werk. Die hervorming heeft voor een golf van verschuivingen gezorgd: leerkrachten worden plots uit hun uren geduwd door een collega met meer anciënniteit, alle lessenroosters moeten heropgesteld worden. Vervang het woord sereniteit gerust door chaos en woede.
Deze weken beslissen de Franstalige onderwijsvakbonden over nieuwe acties. Dat is een goede evolutie: zij waren opvallend passief tijdens de eerste strijdronde in mei-juni. In Brussel is de uitsluiting van de strijdbare delegees Celia Ponce en Pauline Forges ook nog steeds niet teruggedraaid. Waakzaamheid tegenover de vakbondsleiding om de strijdbijl niet te begraven, zelforganisatie (Mars Attacks, Ecole en Lutte) en solidariteit tussen personeel en leerlingen blijven essentieel in deze strijd.
Omdat de afbraak van het Vlaamse onderwijs niet op hetzelfde ritme plaatsvindt, krijgt deze beweging nog geen navolging in Vlaanderen. Maar dat wil niet zeggen dat in het noorden van het land ook geen gelijkaardige plannen zouden klaarliggen. Hoog tijd dus dat de Vlaamse onderwijsbonden informeren over wat er gaande is en de solidariteit organiseren door deel te nemen aan de Franstalige mobilisaties. Een beter onderwijs voor iedereen zal in strijd en solidariteit gesmeed worden.
