Een gesprek met leerkrachten actief in het collectief Mars Attacks tijdens een schoolstaking in oktober in de Waalse stad Bergen.
Hoe staat het er momenteel voor met de mobilisatie binnen Mars Attacks in Bergen en landelijk? Heeft de zomer het momentum gebroken zoals de regering had gehoopt?
Het afgelopen jaar was uitputtend. Daarom was het voor velen van ons essentieel om de zomer te benutten om uit te rusten en nieuwe energie op te doen. Het kleine nadeel is dat we daardoor wat momentum en routine verliezen, maar die komen snel weer terug. De demonstratie in Luik op 10 september liet duidelijk zien dat de leerkrachten zich niet hebben neergelegd bij de situatie en dat er nog steeds mensen zijn die dit nobele beroep willen verdedigen.
We waren deze zomer ook erg actief: we waren bijvoorbeeld op 8 juli in Brussel aanwezig bij de stemming tegen het decreet. Mars Attacks organiseerde ook andere acties, zoals die op 22 augustus in Namen. Natuurlijk is er ook veel communicatiewerk via sociale media, enzovoort, wat ook tijd kost. De gevolgen waren snel merkbaar, want de start van het schooljaar was organisatorisch gezien chaotisch en er is al een zekere vermoeidheid ingetreden: veel collega’s hebben het al over een “eindejaarsdip”, terwijl we pas een paar weken terug zijn. Bovendien hebben collega’s die vóór de vakantie mobiliseerden, moeten overstappen naar andere scholen en/of lesuren verloren, waardoor het voor hen moeilijker is om zich binnen het schoolsysteem in te zetten.
Maar we zetten onze mobilisatie voort. Op de verpleegkundigenopleiding in Bergen bijvoorbeeld zijn er dagelijks werkonderbrekingen om onze toekomstige acties te coördineren. Soms heb je zin om er helemaal voor te gaan… maar dan doe je het weer niet. Misschien zullen de studentenprotesten weer nieuwe energie geven.
We werkten ook goed samen met de verschillende scholen, in eerste instantie dankzij de Messengergroep Mars Attacks Montois, een groep met meer dan 190 leden (leerkrachten van alle scholen in Bergen en Groot-Bergen). We organiseerden ook om samen te staken via deze groep. De bijeenkomsten in Brussel vóór de zomer hielpen daar ook bij.
Iedereen voelde de angst toenemen over hun rooster, een mogelijke herplaatsing, enzovoort. Het is triest, maar waar: de beweging verliest hier wat momentum, omdat veel mensen zich erbij hebben neergelegd. De situatie is overal anders, denk ik. De nationale mobilisatie verschilt ook van de lokale.
Wat mij betreft is de beweging niet gebroken zoals de regering had gehoopt. Er waren acties tijdens de feestdagen. Maar de beweging is nog steeds springlevend en zal zich waarschijnlijk eerder ontwikkelen dan dat ze zal verdwijnen.
Zijn er pogingen gedaan om bruggen te slaan met andere sectoren die bij de strijd betrokken zijn, naast het onderwijs?
Ja, met name met universiteitsstudenten en met de studentengroep UMons (Universiteit van Bergen). Er zijn ook andere contacten geprobeerd, met name met de vakbonden, maar die zijn tot nu toe grotendeels onbeantwoord gebleven… Dat was een van onze doelen: de beweging verbreden naar andere sectoren en andere provincies, en niet geïsoleerd blijven. Dat zou andere collega’s zeker aanmoedigen om zich actiever bij ons aan te sluiten. Eenheid is macht, en daar moeten we naar terugkeren! Brandweerlieden hebben steun nodig, net als zorgmedewerkers. Sommige leden hebben in het weekend of op hun vrije dagen deelgenomen aan demonstraties in andere publieke of private sectoren (zoals boerenprotesten).
Hebben jullie deze strategie samen besproken en wat zijn jullie gedachten erover?
Ondanks alles blijven vakbonden de belangrijkste mobilisatiekracht in België (zie nogmaals de verschillende vakbondsdemonstraties). Mars Attacks brengt de boel flink in beweging, en dat is goed. Hoewel de regering haar lawine aan bezuinigingsmaatregelen nog niet echt heeft gestopt, hebben vakbondsmobilisaties wel een rem gezet op bepaalde maatregelen. Deze regering is een van de meest rechtse die we ooit hebben gezien, en zonder de sociale beweging zou de maatschappelijke schade veel groter zijn geweest.
Maar het probleem om deze regering te verslaan blijft onopgelost vanwege de gebrekkige strategie: dit is een terugkerend probleem bij vakbonden, die over het algemeen hun mening al hebben gevormd voordat ze feedback van hun leden krijgen.
Ik vind het heel gezond dat de Mars Attacks-beweging onafhankelijk is, en ik hoop dat dat zo blijft. Persoonlijk ben ik voorstander van een staking die helemaal doorgaat, maar mensen zijn te gehecht aan hun salaris; ze begrijpen niet echt hoe ze het moeten redden als de staking lang duurt.
De financiële kwestie blijft het grootste obstakel voor een staking die helemaal doorgaat, maar hoeveel hebben we te verliezen als we het niet doen?
Wat zou er nodig zijn om in ieder geval te behouden waar onze voorouders voor hebben gestreden en de lawine van bezuinigingsmaatregelen te voorkomen die nog steeds worden voorspeld?
Blijf mobiliseren, produceer tegenverhalen, ontkracht valse beweringen. Dit alles werkt; de bevolking staat over het algemeen aan onze kant. Dit wordt duidelijk weerspiegeld in de peilingen, die onder andere de dalende populariteit van de MR aantonen.
Maar ik denk dat we moeten stoppen met die retoriek over “rechten die onze voorouders hebben verworven”. Het slaat totaal niet aan bij onze leerlingen; voor hen is het hetzelfde als dinosaurussen of Napoleon. We moeten met hen praten over hun rechten, hun toekomst en wat de staat van hen probeert te maken: brave, volgzame arbeiders, of erger nog, kanonnenvoer!
Deze regering gaat te ver; we moeten er een einde aan maken!
