België is economisch de zieke man van Europa. De economische groei stagneert. In de maand juli registreerde het BNP een stijging van… 0%. Dit is het slechtste resultaat in de eurozone. De daling van de private consumptie, afgenomen als gevolg van brute bezuinigingen van de verschillende regeringen, is hiervoor verantwoordelijk. In 12 maanden is de economie van het land slechts 0,5% gegroeid, het laagste cijfer sinds de coronapandemie (en sinds 2013, als rekening we de pandemie niet meetellen). Dit cijfer alleen al benadrukt de moeilijkheden van het Belgische kapitalisme, dat er niet in slaagt de sleutelsectoren, industrie en bouw, uit de recessie te halen waarin ze al jaren verkeren. Voorspellers rekenen op een groei van 0,6% voor dit jaar. Dat is zonder meer echte stagnatie. Om uit deze situatie te komen, zullen de kapitalisten gedwongen worden de verscheidenheid van aanvallen op de arbeidersklasse op te voeren.
Tegelijkertijd steeg de inflatie tot 3,56%, een nieuw Europees record. De stijging van de energieprijzen (gas en olie), aangewakkerd door de oorlog tegen Iran, is een belangrijke factor in deze opleving. Een situatie van stagnatie met inflatie wordt stagflatie genoemd.
Om dit plaatje compleet te maken, moeten we de nieuwe bezuinigingsvoorstellen die Arizona zichzelf heeft gesteld erbij nemen: vóór half oktober nog eens 10 miljard vinden. Dit zet de regering op een pad van XXL-bezuinigingen, die betaald zullen worden door arbeiders, de lagere middenklasse en hun families (gepensioneerden, zieken, studenten en middelbare scholieren).
Paniek over klimaatcrisis
Daarbij komt de versnelling van de klimaatverandering in Europa. België breekt hier ook een record. Het oversterftecijfer na de hittegolf is het hoogste in de Europese Unie. De brand in de Hoge Venen is ook de ernstigste in de geschiedenis van het land. De politieke klasse is medeplichtig. Zij is zich hiervan bewust en vreest de volkswoede. Net als tijdens de politieke crisis veroorzaakt door de Dutroux-affaire in 1996, is het opnieuw koning Filip, die de hulpdiensten in de Hoge Venen bezocht, die een falend en cynisch politiek personeel te hulp moet snellen (Bart De Wever was op vakantie in Japan en bracht een offer aan de regengoden… ).
Deze bijzonder dodelijke zomer voor natuur en mens zal een radicaliserend effect hebben op de bevolking, vooral op de jongeren. Wat een scherp contrast tussen een regering die zonder morren de portefeuille trekt om F35-gevechtsvliegtuigen te kopen en tezelfdertijd beweert zich geen investeringen in de civiele bescherming, de boswachters en de brandweer te kunnen veroorloven!
Geen wapenstilstand in de klassenstrijd
Alle overheden, te beginnen met de federale overheid, zullen daarom hun aanvallen op de sociale zekerheid, arbeidsrechten, het gezondheidssysteem, onderwijs en democratische rechten herlanceren. Dit is een absolute noodzaak voor het kapitalisme in crisis. Het is niet mogelijk hen van gedachten te doen veranderen door hen aan te sporen om “niet zo hard door te duwen” of door voorstellen voor alternatieve budgetten, zoals de vakbondsleiders doen.
De periode van sociale strijd tot het begin van de zomer werd gekenmerkt door spontane (of niet) massale langdurige stakingen in het stedelijk openbaar vervoer, bij de post, onder de Brusselse brandweer en vooral in het Franstalige onderwijs, met de opkomst van het collectief “Mars Attacks!” als reactie op de verzoenende houding van de vakbondsleiders. Het meest opmerkelijke was de deelname van jonge middelbare scholieren in deze strijd en het harde politieoptreden die zij in Brussel ondervonden. Ze werden behandeld als “relschoppers” en het waren vooral jongeren van immigrantenafkomst die het doelwit werden van deze repressie.
Ondanks de goedkeuring van de tegenhervormingen in het onderwijs, begin juli in de Waalse regering, zijn de woede en de strijdlust niet afgenomen. Een stakingsaankondiging dekt alle acties in deze sector tot 27 september. Op 10 september is een nieuwe demonstratie gepland voor de gehele federatie. In het hoger onderwijs is een eendaagse staking gepland voor 14 september. Het is niet langer alleen een kwestie van het afwijzen van de maatregelen van Glatigny. Een diepgaand debat over de rol van scholen in een kapitalistische samenleving dringt zich op.
Het socialisme centraal stellen in onze strijd
Het is duidelijk dat de reformistische vakbondsleiders zullen proberen acties in gang te zetten zonder toekomstperspectief, met als hoofddoel de strijd te ontmijnen en in een doodlopende straat te sturen. Dit is het kenmerk van reformisme. In een interview met La Libre stelt de nieuwe leider van het FGTB, Selena Carbonero Fernandez, zelfs een nieuwe algemene staking in de herfst voor. Als die plaatsvindt en beperkt blijft tot een werkonderbreking van 24 uur, kunnen we er zeker van zijn dat dit de regering en de werkgevers niet zal deren. Een hernieuwbare algemene staking daarentegen zou hen doen beven. Maar we willen meer dan hen bang maken. Rosa Luxemburg toont ons de weg die we moeten nemen in onze strijd:
“Wie zich uitspreekt voor het pad van juridische hervormingen, in plaats van en tegen de verovering van politieke macht en de sociale revolutie, kiest in werkelijkheid niet voor een rustiger, veiliger en langzamer pad dat naar hetzelfde doel leidt, maar naar een ander doel: in plaats van de vestiging van een nieuwe samenleving wordt het puur oppervlakkige aanpassingen van de oude samenleving; niet de afschaffing van loonarbeid, maar de dosering van de uitbuiting.”
